persoonlijk

Ik voel me grijs

1 maart 2021
Grijze lucht boven zee

Er is zoveel dat ik wil zeggen en de woorden buitelen over elkaar heen. Ik begin maar gewoon met typen en ik zie wel waar ik strand. De pandemie is nu bijna een jaar gaande. En sinds een paar maanden voel ik me anders, somber. Met vlagen echt niet vooruit te branden. De mentale en fysieke gevolgen van de pandemie hakken er in bij me. En bij zovelen. Want ik lees online zoveel herkenbare verhalen. De koek begint langzaam op te raken… Ik heb weinig begrip meer voor de maatregelen en de verkramping waarin we zitten als maatschappij. Ik houd me aan de maatregelen. No worries. Maar ik merk weerstand van binnen, en dat vind ik zelf ook niet tof.

Waarom doet iedereen alsof alles normaal is?

In de eerste lockdown heerste bij mij een echt schouder-eronder-gevoel. Hup, dit kunnen wij, dit doen wij even. Ik functioneerde op een goede dosis adrenaline. En ook angst. Zeker. Want wat was dat hele coronavirus nu precies? Toen de adrenalinerush ging liggen na de zomer en de besmettingen opliepen, begon ik het somberder in te zien. Wellicht dat de herfst en de donkere dagen daar een schepje boven op deden, dat zou goed kunnen. Ik merkte dat ik steeds apathischer werd. Er kwam met vlagen heel weinig uit mijn handen. Een beetje domweg voor me uit klikken en me niet goed kunnen focussen. Tientallen tabbladen open en maar klikken en niet vinden wat je zoekt. Ook al was er niemand thuis en had ik het rijk alleen. De focus kwam niet. Het grote deel van mijn leven bevond zich binnen deze vier muren en dat werd me echt te veel. De verleiding voor andere dingen, zoals het huishouden, is gewoon te aanwezig als je ALLE dagen thuis bent. Wasjes die gedraaid kunnen worden. De postbode die langskomt, je kind die niet naar BSO mag dus om 1400 uur moet worden opgehaald. Dat continue switchen tussen van alles is dodelijk vermoeiend. En het echt afsluiten van je werkdag zit er ook niet in, je loopt zo van je bureau naar het fornuis voor de avondroutine.

Ik dacht bij mezelf ik moet sporten, gezonder eten, meer wandelen, meer slapen. Dan voel ik me vast beter. Maar verder dan nadenken over die punten kwam ik niet. Wat me nog een meest tegenstaat is dat we qua werk geacht worden nog gewoon te kunnen functioneren. Maar we zitten in een crisis…. En wat voor één. Onze generatie heeft nog niet zoiets meegemaakt. Gelukkig zit mijn leidinggevende me niet achter de broek aan en is er veel begrip. En toch voel ik de druk om te moeten functioneren. Een soort innerlijke saboteur, want je wordt toch niet betaald om niks te doen!? LUIWAMMES!
Ik stuitte begin februari op dit artikel van Clarice Gargard uit NRC. Dat hele artikel las ik heftig jaknikkend. Het is zo ontzettend van toepassing op mij, en op anderen die reageerden op Instagram dat ze zich precies zo voelde. Quote uit het artikel:

“Maar nu lijken we van negen tot vijf – en daarbuiten – alleen maar zoomende zombies die (vooral vrouwen) tegelijkertijd een huishouden runnen. ” –  Een wereldwijde crisis gaat met veel spanning en vermoeidheid gepaard, vooral als je geen menselijk contact kunt hebben en wanneer het slechte nieuws zich blijft opstapelen. Zoals bijvoorbeeld de komst van de Britse variant (…)”

Lockdown

Nog niet zo lang geleden zaten vader en moeders wekenlang in een spagaat. Kinderen thuis lesgeven terwijl ze ook nog probeerde thuis te werken. Je bent dan niet ineens een medewerker die tijdens een pandemie thuis probeert te werken, maar ook nog juf/meester/verzorger en ga zo verder. Zo switch je in een uur nog vaker van rol dan Donald Duck van baan. Hartstikke zwaar, niet goed voor je brein en je focus en eigenlijk heb je nergens echt je aandacht goed bij. Met als resultaat dat ik de hele een on-af gevoel heb. Helemaal niet bevredigend en dat gaat knagen. En dan kom ik weer in die cirkel, als ik gezonder eet, ga sporten… vul maar in…. dan voel ik me vast beter.

Die verkramping waar ik het in de inleiding over heb, daarmee doel ik op het beleid op scholen en crèches. Zodra er een snottebel uit je kinds neus komt mag je kind niet meer komen. Mijn kids zijn om de zoveel weken verkouden dus dit wordt een leuke jojo-situatie (notice the sarcasm). Terwijl er intussen van je verwacht wordt dat je thuiswerkt. Kinderen die continue mama staan te roepen terwijl jij probeert te werken, helpen niet voor je mom guilt.

Gefrituurd brein

Ik zie het woord pandemiebrein steeds vaker voorbijkomen. Ik noem het zelf gefrituurd brein. Ik kan niet op woorden komen, heb moeite zinnen af te maken als ik een verhaal zit te vertellen. De hypochonder in mij heeft al 20 x op hersentumor gezocht want dat moest het haast wel zijn. Niels vroeg laatst of ik thee wilde, waarop mijn antwoord was: “Doe maar koffie!” — WHO AM I? Ik heb nog nooit een kop koffie gedronken in mijn leven, want ik vind dat dus oprecht heel smerig.

Maar ja hoe voel ik me dan…. zo raar, zo anders, zo grijs. Vanochtend stuitte ik op de instapost van Tatjana Almuli en wederom weer een stroom van herkenning bij het lezen van haar woorden. Ik citeer: “Ik mis mijn lach, de lichtheid die ik normaal gesproken voel als de lente aanbreekt. – “Ik voel niets meer van dat, ik voel heel weinig. Die vlakheid haat ik. Ik noem het vaak een grijs gevoel – zo overal tussenin, niet echt sip of verdrietig, maar ook niet neutraal of gewoon oké.”

Het gebrek aan perspectief is killing. Wanneer beheerst het coronavirus niet meer ons leven? Wanneer kan ik met mijn ouders knuffelen? Wanneer kan ik mijn zwangere vriendin weer opzoeken? En toch ben ik het zelf die me hieruit moet krijgen. Dat stemmetje negeren in mijn hoofd dat niet helpt. Ik ben blij dat het seizoen van het licht is aangebroken, hopelijk biedt dat letterlijk weer wat licht.

Rouwproces

Een vriendin van mij schreef het treffend: “Corona is een rouwproces waar alle fases in willekeurige volgorde over elkaar struikelen.” Net als zij schreef “De lol is eraf. En het is makkelijk om mezelf te troosten met eten.” En dat gebeurt bij mij dus ook. Troosteten. Coronakilo’s bovenop de al aanwezige overtollige kilo’s. HELP! Want met hoog BMI ben je ook nog eens een risicogroep. Meh.
Waar dit blog ooit is begonnen om een de reis naar een fitter lijf vast te leggen, sta ik daar nu zo ver vanaf. Mijlenver. Ik heb al menigmaal bedacht dit blog te wissen. Gelukkig niet gedaan, want af en toe heb ik een uitlaatklep nodig waar ik mijn hersenspinsels kan opschrijven. Door de mentale klap van corona blijf ik helaas ook stilstaan om aan mijn fysiek te werken. Ik kwam het zinnetje tegen dat al zo een paar maanden resoneert in mijn hoofd ‘Al het verzet is lijden’. Oftewel door mijn kop in het zand te steken en niet voor mijn fitheid te kiezen, lijd ik dubbel zoveel.

Dit verhaal schoot alle kanten op, en is dus een exacte weergave van hoe het in mijn hoofd er aan toe gaat. En nog vergeet ik de helft. Waar staan we over een jaar als maatschappij? Waar sta ik over een jaar als individu? Ik trek in ieder geval mijn wandelschoenen aan voor een frisse neus vanavond. Ik zal zorgen dat ik op tijd voor de avondklok weer binnen ben.

 

 

No Comments

Leave a Reply