baby persoonlijk

Hoe ervaar ik het moederschap?

18 april 2017
Oliver & Jennifer

Heel lang stond er een concepttekst klaar om misschien wel ooit te delen, geschreven in januari 2017. Maar ik wist niet zeker of ik dat wel wilde/durfde. Nu is het april en lees ik de tekst nog eens terug en is er een opmerkelijke omslag gebeurd bij mezelf. Wat ik toen schreef klopt nu niet meer. Ik heb daarom een tweede deel toegevoegd met hoe ik het moederschap inmiddels ervaar. Heb ik de balans gevonden tussen de oude ik en mijn nieuwe rol als moeder?

De eerste 9 maanden

Als ik achteraf de balans opmaak kan ik wel zeggen dat ik het qua gevoel erg zwaar heb gehad in het begin als kersverse moeder. Onzekerheid, een overweldigend verantwoordelijkheidsgevoel en donkere gevoelens veroorzaakt door hormonale schommelingen. Ze zeggen bij een zwangerschap 9 maanden op en 9 maanden af. Dit wuifde ik altijd een beetje weg, ja ja. Qua lichaam geldt dat voor mij in ieder geval niet. Pas na 9 maanden heb ik de knop weer gevonden om wat aan die zwangerschapskilo’s te doen. Ik wil graag mijn oude lichaam weer terugkrijgen. Maar qua mentale gevoelens voel ik me na 9 maanden eindelijk weer mezelf. Nu pas voel ik het vertrouwen: I got this!

Waar ik de eerste maanden ontzettend moeite mee heb gehad, is de omschakeling naar de fulltime zorg voor zo’n klein hummeltje. Natuurlijk wist ik tijdens mijn zwangerschap dat je voor altijd zorg hebt voor je kind, maar het ervaren is zo anders dan het van te voren weten. Het hielp als ik online las dat er ook andere mama’s zijn die het zo ervaren. Dan voel je je niet helemaal debiel met hoe je je voelt. Meerdere vrouwen en misschien wel mannen ervaren het zo, alleen hoor je het bijna nooit hardop.
Het dieptepunt was toen Oliver zes/zeven maanden oud was. Ik was toen echt in mineur. Het leek wel alsof ik in rouw was over mijn oude leven, en dat zeg ik niet om het dramatischer te laten klinken dan dat het is, zo ervoer ik het echt. Vaak als ik last had van een zwaar moment dan bedacht ik altijd: ‘Denk vooruit, hoe anders zal het zijn over een jaar. Dan kan hij al zoveel meer, is hij al zoveel groter.’ Wat dat betreft KEEK ik hem echt groot. Eén van de weinige plekken waar ik lekker in mijn vel zat was op mijn werk. Op mijn werk was namelijk alles nog zoals het was pre-babytijdperk. Ik vond en vind het zo fijn om dan even niet te hoeven ‘zorgen’. En alleen even over mijn eigen welzijn te hoeven nadenken.
De donkere wintermaanden hebben niet bijgedragen aan mijn gevoelens, maar ik heb echt moeten wennen om mijn huis(kamer) zo vaak te zien van dichtbij. Daar zat ik dan, wéér een avond op de bank. Dat nu de lente is aangebroken, het weer beter wordt én het langer licht is helpt me wel om alles minder zwaarmoedig te zien.

Toen Oliver 13 weken oud was, is hij geopereerd aan liesbreuk. Dat vond ik toen ontzettend heftig, zo’n klein hummeltje dat onder narcose moest. Maar qua gevoel zat ik anders in ‘de wedstrijd’ dan nu. Als Oliver nu geopereerd zou moeten worden zou ik dat echt zo veel erger vinden. Mijn gevoel naar hem is echt ontzettend gegroeid en groeit nog met de dag. Die instant moederliefde, waar wel eens over wordt gesproken dat zodra een kindje op je borst ligt na de bevalling, was er niet bij mij. En daar voel ik me schuldig over. Ik kijk met weemoed terug naar de foto’s en filmpjes van toen hij zo klein was, slechts een paar weken oud. Dan denk ik, had ik maar meer genoten? Maar ik kon het simpel niet. Ik was te veel bezig met een ritme vinden, Oliver ontdekken, leren kennen. Dealen met het slaapgebrek. Bijkomen van de heftige kraamweek die we hebben gehad.

Soms kan ik me wel voor de kop slaan dat ik me voelde zoals ik me voelde. Het blijft iets hormonaals, ik had er niet altijd wat over te zeggen. Het gaat echt niet van nature. Ik doe maar wat en volg mijn intuïtie en dat is prima. Want die leidt me altijd naar de juiste inzichten.

De omslag

Wat ik die eerste maanden zo lastig vond, is dat je zo aan huis gekluisterd bent. Oliver sliep veel en dat wilde ik hem het liefst in zijn eigen bed laten doen. Ik heb geen auto en in een fietsstoel kon hij nog niet, maar ik wilde zo graag de hort op met hem. Naar de kinderboerderij, langs bij een vriendin die verder weg woont of lekker met hem zwemmen. Nu hij groter wordt, merk ik dat het makkelijker is om met hem op pad te gaan. Ik durf het vaker. Ik deed het al wel, maar ik ging niet zo vaak alleen met hem weg. Ik was toch bang dat er iets gebeurt dat ik niet aankan. Maar er gebeurt nooit iets…. het ergste dat er kan gebeuren is dat hij gaat huilen en ik hem niet stil krijg. Soit. Dat heeft dus even geduurd voordat ik op dat punt was.

In maart zijn Niels en ik met Oliver en opa & oma op vakantie geweest. Die vakantie was voor mij echt een omslag. Ik voel me als herboren door die vakantie. Daar leerde ik die sluier van me af te gooien en eens te genieten. Ik koos daar bewust voor. Weg met die zwaarmoedigheid en en pessimisme. Naar Oliver kijkend kon ik in huilen uitbarsten wat een heerlijk ventje het is. Zo rustig, alles aan het ontdekken. Ik bloeide echt op tijdens die vakantie, omdat het niet alleen maar om ‘zorg’ ging, maar ik kon er meer met een afstandje naar kijken en de zorgen even laten varen. Doordat ik minder ‘ tight up’ was, merkte ik dat Oliver ook relaxter werd. En dat is hij eigenlijk al van nature.
Sinds een paar weken merk ik dat mijn gevoel naar hem echt gegroeid is, en dat ik meer dan ooit de behoefte heb om bij hem te zijn en te knuffelen. Oliver is echt een fantastisch kereltje en ik geniet elke dag een beetje meer.

Inmiddels kan ik zeggen dat ik het moederschap als een zegen ervaar, maar dat het echt wel even geduurd eerder ik op dit punt was. Ik heb op mijn Instagram-profiel al vaker iets laten vallen en dan merk ik hoeveel bijval ik kreeg. Dat deed me goed. Er zijn meerdere moeders die het weleens zo ervaren. Ik schaam me er ook niet voor, het is zoals het is. Ik praat er veel over met Niels en vrienden en dat is fijn om even te kunnen ventileren. Het lukt me steeds beter om de balans te vinden tussen mijn oude ik en mijn nieuwe rol als mama.

 

6 Comments

  • Reply Jildou 18 april 2017 at 14:49

    Hoi Jennifer!
    Wat een mooie, open blog. Ik ken je natuurlijk niet persoonlijk, maar omdat Oliver en Ilja niet veel schelen in leeftijd vind ik het toch herkenbaar! Je levert als first-time mama een enorm stuk vrijheid in. Niet meer spontaan sporten of uit eten of naar de film, alles moet gepland en overlegd worden met papa. Die vrijheid mis ik wel! Ik werd na mijn zwangerschapsverlof ontslagen, dus voor mij stond ook mijn hele leven zoals ik het kende op zijn kop. En je lichaam, dat veranderd gewoon! Ik heb nu allemaal gekke korte nieuwe piekhaartjes… héél charmant! Gelukkig is er geen ‘perfecte’ manier om moeder te zijn of om moederschap te ervaren, we doen het allemaal op onze eigen manier en dat is helemaal goed! 🙂
    Liefs, Jildou (@jilletjedou)

    • Reply Jennifer 30 april 2017 at 21:01

      Hi Jildou, ik was niet eerder in de gelegenheid om er even voor te gaan zitten om te reageren op jouw reactie. Wat heftig, dat je werd ontslagen! Heb je inmiddels weer een baan gevonden? Aaarrrgh, die stomme piekhaartjes, ik heb er ook een extra pony bij gekregen. Heel charmant 😉 Fijn om te lezen dat mijn blog zo herkenbaar is, dat doet me goed. En je hebt helemaal gelijk met wat je zei: iedereen doet het op haar manier en dat is helemaal goed. Tot over een paar weken in Amersfoort, leuk! Liefs, Jennifer

  • Reply Kyra 18 april 2017 at 18:45

    Hi Jennifer,

    Ik geniet van je blogs! Wij hebben een 6 maanden oude dochter en heb met veel van dezelfde gevoelens geworsteld. Ik denk dat vooral het hardste geroep over “hoe fantastisch!” “instant love!” bijdragen aan de twijfel. Terwijl je wereld op z’n kop staat moet je ook nog NON-STOP GENIETEN. Ik denk dat het goed is dat je bewust met beide gevoelens bezig bent – je hebt iets moois in je leven gekregen, maar bent ook een ander deel kwijtgeraakt. Erg leuk om deze reis mee te kunnen lezen, en vooral erg herkenbaar.

    Cheers uit SF!

    • Reply Jennifer 30 april 2017 at 21:06

      Hi Kyra, wat leuk dat je reageert en het doet me goed te lezen dat het herkenbaar is. Ik was niet eerder in de gelegenheid om te reageren, shame on me! Ik heb het dus helemaal gemist dat je moeder bent geworden, wat leuk! Gefeliciteerd. Hoe gaat het met jou en je dochter? Hoe bevalt het leven in het Amerika van Trump!? 😉 Liefs Jennifer

  • Reply Naomi 19 april 2017 at 14:16

    Alsof het mijn verhaal is… mooi opgeschreven! En ik kan je geruststellen: het wordt echt alleen maar beter/leuker. Tobey is nu 3,5 en zelfs naar de winkel gaan is een feestje. En wees alsjeblieft niet bang dat je tekort schiet, want dat doe je niet. Succes en bedankt voor je eerlijkheid

    • Reply Jennifer 30 april 2017 at 21:07

      Hi Naomi, graag gedaan 🙂 Ik merk inderdaad dat ik het steeds leuker en makkelijker vind, dat komt ook echt omdat er nu een bepaalde rust over me heen is. Leuk dat je meeleest, ik verheug me op alle nieuwe stappen die komen gaan! Liefs Jennifer

    Leave a Reply