baby persoonlijk

En? Wanneer komt de tweede?

23 januari 2017
Oliver & Jennifer

Er moet mij wat van het hart. Sinds enige tijd beginnen er veel mensen over wanneer de tweede komt. Waarom wordt die vraag zo vaak gesteld? Ik vind het zo’n impertinente vraag. Het gaat je helemaal niks aan of Niels en ik een tweede kind willen. Daar zijn we ook nog helemaal niet over uit. Dat weten we zelf niet eens en daar willen we ook nog helemaal niet over nadenken. De wens voor een kind kwam ook ineens opzetten en gelukkig was die wens snel vervuld. Ik heb gewoon geen ‘picture perfect’ in mijn hoofd hoe ik het later allemaal wil. Nooit gehad ook.

Toen Niels en ik nog geen kinderen hadden, kwam die vraag toch echt een stuk minder. Mede doordat ik altijd zo expliciet riep dat ik echt GEEN kinderen wilde, hield iedereen altijd wijselijk zijn mond. De verrassing was des te groter toen ik vertelde dat ik zwanger was. Maar nu er dus een kind is, is het soort vanzelfsprekend dat er ook ooit een tweede komt. Grrrr……

Ik zie een hoop mensen om me heen die al snel na de eerste zwanger worden van een tweede of de wens uitspreken voor een tweede en dat is prima. Maar ik heb die wens niet, nog niet, misschien nooit niet. Ik weet het niet en wat maakt het uit. Maar waarom begint iedereen er nu al over. Ik ben vandaag precies zeven (!) maanden geleden bevallen. Ik vind het moederschap zo overweldigend. Ik ben erachter dat ik gewoon geen geboren moeder ben. Ik vind een kind een behoorlijke inperking van je vrijheid, een enorme verantwoordelijkheid. Om over het slaaptekort nog maar te zwijgen. Het slaaptekort maakt me soms echt een ander mens. Dan vind ik moeder zijn het allerpittigst. Dan ben ik blij dat ik het einde van de dag weer gehaald heb (lees: overleefd). Op dit moment heb ik mijn handen vol aan die kleine, het huishouden, Xavi en wil ik ook af en toe nog iets leuks doen met Niels. Het is goed zo.
Zoals ik al schreef ik heb nooit een enorme wens gehad voor een (groot) gezin. Dus misschien blijft Oliver wel enig kind. Dat zou kunnen en nee dat is niet zielig.

En het argument maar dan ben je in één keer uit de luiers vind ik echt de grootste kul die er is. Ook al is je kind op een gegeven moment zindelijk en weet hij het toilet te vinden, dat betekent niet dat je er geen omkijken meer naar hebt. Je moet nog steeds billen afvegen en de toilet controleren of alles netjes binnen de pot is gegaan;-)

Misschien komt deze blog nogal bozig over…. dat komt omdat ik het behoorlijk irritant vind. Ik ben er helaas zelf ook schuldig aan: informeren naar iemands kinderwens. Serieus dan wel als grap. Daar ben ik me bewust van en ik zal proberen het niet meer te doen. Ik weet ook dat ik niet de enige ben die zulk soort vragen irritant vindt.

4 Comments

  • Reply Kris 23 januari 2017 at 23:41

    “is het soort vanzelfsprekend dat er ook ooit een tweede komt.” En hoe moeilijk is het, als de een wel een tweede wilt en de ander niet… dan komt die vraag ook heel hard binnen. Dat weet ik helaas uit eigen ervaring ?

  • Reply Birgit 24 januari 2017 at 13:41

    My thoughts exactly!
    Ik heb me tijdens mijn zwangerschap al afgevraagd of er niet een andere manier was om te vragen of het eerste bevalling/ eerste kindje was. De vraag impliceerde vaak al dat er ook ooit een tweede keer zou komen.

  • Reply Linda 24 januari 2017 at 13:53

    Ik heb ze expres snel na elkaar gekregen (binnen 14 maanden twee kinderen), zodat ze daarna ook zo snel mogelijk uit de luiers zouden zijn. Ik ben het met je eens: het is een enorme beperking van je vrijheid, ook ik heb daar moeite mee. Ik kan echt niet wachten tot ze wat ouder zijn en alleen thuis kunnen blijven, helemaal nu onze sociale kring veel kleiner is dan in Nederland. Al durf ik nu wel te zeggen dat met bijna 5 en ruim 3,5 jaar de tropenjaren wel voorbij zijn: ze lopen, zijn zindelijk, kleden zichzelf aan én gelukkig hebben ze elkaar. Dat is wel handig als je naar de andere kant van de wereld gaat wonen. Maar ik ben het met je eens hoor; het gaat mensen niks aan of, waarom en wanneer er een tweede kind komt.

    • Reply Linda 24 januari 2017 at 13:54

      Lol, ik lees je artikel nog eens en zie dat je het ‘in één keer uit de luiers zijn’ kul vindt. Ik vind dat absoluut geen kul (ik heb het immers zelf meegemaakt), maar hè: meningen mogen verschillen. En dan nog hoef je je niet te verantwoorden 😀

    Leave a Reply