baby

Oliver Seppe is 100 dagen oud!

1 oktober 2016

Hoera! Ik kan niet geloven dat er 100 dagen voorbij zijn gegaan sinds Oliver is geboren. In dit blog wil ik je graag meenemen in hoe die 100 dagen zijn verlopen. Niet letterlijk dag bij dag, dat zou wel erg lang worden ;-), maar een globaal verhaal, zoals ik dat eigenlijk al weken wil typen, maar het niet uit mijn vingers komt. Ik wil tig dingen vertellen, mijn gedachtes kwijt. Waarschijnlijk wordt dit blog ook een hak-op-de-takverhaal, dus vergeef me. Ik heb gewoon nogal veel te vertellen.

De zwangerschap eindigde nogal turbulent met een inleiding bij 37 weken en 1 dag, en na een redelijk soepele bevalling was daar Oliver Seppe! Wat was het gek om een daar een mannetje op mijn borst te hebben liggen. Ik ben redelijk praktisch ingesteld dus alles voor de baby was geregeld, kamertje klaar, alle spullen waren in huis, maar qua gevoel was ik eigenlijk niet voorbereid. Tuurlijk maak je een voorstelling van hoe het zal zijn met een baby, maar hoe het daadwerkelijk is, had niemand me verteld of kunnen overbrengen. Ik werd totaal overdonderd door het verantwoordelijkheidsbesef. Ik moet voor ALTIJD zorgen voor dit kleine mannetje. Tuurlijk hoop ik dat hij rond zijn achttiende een zelfstandige jongeman is die zijn eigen kont af kan vegen, maar ik zal altijd bezig zijn met hem. Dat gevoel greep me de eerste weken ontzettend naar de keel. Tel daar de hormonen en slaapgebrek bij op. Ik was verre van mezelf, en dan vertelt iedereen je ook nog te genieten! Hoezo genieten? Ik was elke dag weer blij als er 1 voorbij en iedereen het overleefd had. Over overleven gesproken, op de zesde dag van Oliver’s bestaan kreeg Niels een blindedarmontsteking, waardoor hij in het ziekenhuis moest blijven en geopereerd werd. De dag na de operatie belandde ik zelf ook in het ziekenhuis met soortgelijke klachten, (uiteindelijk was het loos alarm). Zat ik daar in het ziekenhuis met mijn kraamverzorgster en Oliver bij de SEH en Niels lag een verdieping daarboven. Wat een shitty start. We mochten allebei die dag weer naar huis, maar Niels belandde twee dagen later weer in het ziekenhuis met een bacteriële infectie en moest nog drie dagen blijven. Gelukkig kreeg ik hulp van beide oma’s. Nog meer werd dat verantwoordelijkheidsgevoel aangewakkerd, we zijn als mens zo kwetsbaar. Alles wat ik wilde, was goed voor Oliver zorgen en dan gebeurt er dit. Alles is goed gekomen met Niels en rond vijf weken kwam er bij mij een low point in hoe ik me voelde.

Roze wolk? Waar is die dan?

Ik moest heel erg wennen aan deze hele nieuwe situatie met zo’n klein hulpbehoevend mannetje, dat eigenlijk nog niet zo veel kan en doet. Achteraf gezien kan ik zeggen dat Oliver er echt nog niet klaar voor was om al ter wereld te komen bij 37 weken, maar helaas moest het voor mijn gezondheid. Door alle stress en commotie kwam mijn borstvoeding ook totaal niet op gang. Oliver snapte niets van een tepel, hij vond het vooral fijn om er tegenaan in slaap te vallen. Ik had borstvoeding heel erg geromantiseerd van te voren en het idee dat doe ik wel even, maar ik vond het heel hard werken. Kolven, aanleggen en verschonen en dat om de drie uur. Niels kon door zijn operatie en nasleep ook niet zoveel helpen als hij wilde, dus kwam er veel op mijn schouders terecht. Ik trok het niet meer en nam de beslissing de borstvoeding af te bouwen. Dat ging ontzettend snel, ik had amper last van stuwing, dat zegt genoeg over hoe goed het ging :(. Maar…. hormonaal kreeg ik echt een grote klap. Ongeveer vijf weken na zijn geboorte was ik jarig, ik werd 29, en niet dat ik dat nou zo erg vond om mijn laatste jaar als twintiger in te gaan, maar ik voelde me intens ongelukkig, zo donker. Het was heel eng. Ik kende mezelf helemaal niet zo. Heel veel huilen, onzeker, en ook heel angstig. Bang dat mij iets zou overkomen, bang dat ik Oliver zou laten vallen.
Door te Googlen kwam ik erachter dat het ‘normaal’ kan zijn, dat je je na het stoppen met borstvoeding geven je je zo kunt voelen. Heel veel praten met Niels, vriendinnen en familie heeft me uiteindelijk ontzettend geholpen. Mijn angsten en onzekerheden kon ik gelukkig bij hen kwijt. Ik bedacht me hoe kan ik dit donkere gevoel overwinnen, het was zou helpen was om gezonder te gaan eten en weer te gaan sporten. Ik ben diezelfde week nog gaan hardlopen, niet voor een toptijd maar om weer endorfines aan te maken, blije hormoontjes. Thank God, voelde ik me al heel snel beter en nu pas, nu Oliver 14 weken oud is voel ik me 90% weer mezelf. Dat hele ontzwangeren heb ik TOTAAL overschat. Misschien fietst een ander er zo door heen, ik helaas niet.

Moederliefde

Maar ook mijn gevoel voor Oliver heeft moeten groeien. Dat verliefde gevoel was er eigenlijk niet direct, die moederlijke band voelde ik niet gelijk. Het was vooral mijn ratio die het van mij overnam. Ik voelde me in het begin vrij mat, echt in overlevingsmodus. Als Oliver tevreden was, dan was ik het ook.
Toen Oliver precies 6 weken was, lachte hij voor het eerst en toen heb ik zitten huilen op de bank van geluk. Pas toen dacht ik he he: je doet echt wat met me. Ik wil niet ontaard klinken, maar het gewoon vertellen zoals het was. Ik ging er altijd vanuit dat er instant moederliefde is, maar dat hoeft dus helemaal niet zo te zijn. En nu hij echt een mensje aan het worden is, op ontdekking gaat, voel ik vlinders als ik naar hem kijk. De onzekerheid is er een beetje af, ik begrijp hem steeds beter en hij is een heel tevreden baby. Nu pas ben ik heel trots op ons als gezin. Vandaag gaan Niels en ik naar een familiedag op Niels’ werk en ik vind het gewoon een kick-ass idee dat we een familie zijn. Maar dat gevoel heeft echt moeten groeien.

Oliver ging mee uit eten

Oliver mee uit eten

Operatie

Twee weken geleden is Oliver geopereerd aan een liesbreuk en het is heel goed gegaan. Maar pfoe, wat waren Niels en ik gespannen voorafgaand aan de operatie. Hij is goed hersteld en de littekens genezen mooi. Rondlopen op zo’n kinderafdeling in het ziekenhuis breekt echt je hart 🙁 Niels ging met Oliver mee de OK in, ik wilde dat beeld niet op mijn netvlies hebben. Niels natuurlijk liever ook niet, maar hij kon het wat beter hebben, hij had immers een paar weken eerder nog een OK van binnen gezien.

Kleine hummel aan het infuus

Kleine hummel aan het infuus

Oliver Seppe

Nu de eerste maanden voorbij zijn en ik terugblik vond ik het behoorlijk pittig. Ook de zorg die je alleen hebt voor zo’n kleine hummel, als Niels aan het werk is. Soms is zwangerschapsverlof best een beetje eenzaam. Gelukkig heb ik het advies van vriendin Lauren goed ter harte genomen en omring ik me vaak met mensen. ‘ To prevend yourself from losing your sanity’, zei ze. Het was ook mooi, maar zeker ook pittig. Het geplan met alles, rondom de maaltijden en slaapjes. Even de deur uitgaan is er niet meer bij, je moet op alles voorbereid zijn, honger en een shitstorm, regen en zonneschijn. Dat kan ook niet altijd, op alles voorbereid zijn, dus je maakt ook weleens een misser. Hoort erbij. Ik weet het dat we ons gelukkig mogen prijzen met de makkelijke baby die hij is. Hij huilt bijna niet, laat zich makkelijk troosten en heeft van slapen zijn hobby gemaakt, yeeeeh!
De fase waarin we nu zitten is zo leuk, hij begint zijn stem te ontdekken en zijn handen. Fascinerend om te zien hoe hij staart naar die rare dingen aan het einde van zijn arm. Hij begint te rollen op zijn zij en ook zijn nek kan hij steeds beter controleren. Het wordt echt steeds leuker en ik voel me steeds vertrouwder in mijn rol als moeder.

1 Comment

  • Reply Laura 4 oktober 2016 at 20:55

    Heeeel herkenbaar, ik had dit bij m’n eerste ook zo, ook precies hetzelfde met de borstvoeding. Bij m’n tweede had ik het ook een beetje maar wel een stukje minder, toen wel gelijk besloten om niet met borstvoeding te beginnen, dat hielp al een stuk voor meer rust. Ik denk dat veel moeders het in het begin zo ervaren, maar er wordt jammer genoeg niet veel over gepraat, ik vertel het ook altijd eerlijk en vind het knap dat je het ook zo beschrijft.

  • Leave a Reply