baby zwangerschap

Mijn bevallingsverhaal

30 juli 2016
NIels & Oliver

Meestal vertel je een bevallingsverhaal niet verder dan aan de personen die op de kraamvisite komen. Er werd mij gevraagd of ik mijn verhaal ook ging delen op Jennifit.nl en ik dacht waarom niet? Tijdens het schrijven herbeleefde ik de hele bevalling weer. Benieuwd hoe ik mijn bevalling ervaren heb? Lees dan zeker verder!

Zwangerschapscholestase

Rond het einde van week 34 van mijn zwangerschap kwam ik erachter dat ik zwangerschapscholestase had. (Zwangerschapscholestase wordt ook wel galstuwing genoemd. Door de galgangen gaat gal van de lever naar de darm. Door een vernauwing of afsluiting van de galgangen ontstaat er galstuwing/cholestase. Het gal kan door de vernauwingen niet of minder goed van de galblaas naar de darmen. Zwangerschapscholestase ontstaat meestal in de laatste 3 maanden van de zwangerschap.) Ik belde met de verloskundige en vertelde dat ik zo’n jeuk had op mijn handen en voeten. Ze maakte gelijk een afspraak in het ziekenhuis voor onderzoek en ik kon daar nog diezelfde dag terecht. Toen de uitslag binnenkwam, en ik zwangerschapscholestase had, vertelde de gynaecoloog dat ik er rekening mee moest houden dat mijn bevalling zou worden ingeleid rond week 37. Eenmaal thuis moesten Niels en ik even bijkomen van dit nieuws. Ik was op dat moment nog niet met verlof en dat betekende dat ik 1 week verlof zou hebben en dan zou Oliver al komen. De jeuk kon gelukkig worden bedwongen met medicijnen, dus daar had ik al snel geen last meer van. Ik werd alleen erg duf die laatste weken, ik vermoedde van de medicijnen, maar dat kan ook zijn geweest omdat de laatste loodjes zwaarder werden. Ik zal het nooit weten 😉

Save the date!

Op maandag 20 juni hadden Niels en ik een afspraak in het ziekenhuis om een datum te prikken wanneer ik zou worden ingeleid. Een heel gek idee. De gynaecoloog trok letterlijk zijn agenda en de datum werd geprikt. 23 juni zou de datum worden. In de auto op weg naar huis vroeg Niels mij eens te Googlen of er ook nog bekende mensen zijn geboren op die datum. Ik scrolde door de Wikipedia-lijst maar ik bleef stil. ‘Zitten er geen bekenden tussen?’, vroeg Niels.
Niet echt, alleen maar buitenlandse sporters zoals Venezolaanse voetballers en die ik niet ken;-) Maar daar sprong ineens de naam eruit van mijn grote idool: Jason Mraz. Dat was gelijk het teken: 23 juni is nu al een prachtige datum ;-).

Op woensdag 22 juni moest ik mij ‘s ochtends melden in het ziekenhuis voor het plaatsen van een zogeheten ballon in mijn baarmoedermond om de eerste twee centimeters ontsluiting op te wekken. Na het plaatsen mochten we weer naar huis en daar ging ons laatste dag in met zijn tweetjes. Niels werkte thuis die dag en ik Netflixte wat om de tijd door te komen. Ik voelde die dag lichte menstruatiekrampen, wat logisch is want langzaamaan ontstonden de eerste centimeters ontsluiting. Het was een gekke dag, het voelde als stilte voor de storm. En dat was het ook letterlijk. De nacht van woensdag op donderdag donderde en bliksemde het buiten. Niels en ik sliepen onrustig. Om 5:30 uur moesten we het ziekenhuis bellen om te vragen of er plek was voor ons. We hadden geluk, we mochten ons om 7:00 uur melden bij de verloskamers. Niels liet Xavi uit, we ontbeten en pakten de laatste spulletjes in. Daar gingen we. Op naar het ziekenhuis.

Eenmaal in het ziekenhuis had ik net aan twee centimeter ontsluiting waardoor ik mocht blijven, als dat niet het geval was geweest had ik een nieuwe ballon gekregen en mocht ik weer naar huis. Gelukkig was dat niet zo en werd ik aan het infuus gelegd en werden mijn vliezen gebroken. Ik verwachtte een stortvloed aan vruchtwater, maar niks was minder waar. Ik voelde bijna niets. Nadat mijn vliezen waren gebroken, kreeg ik weeënopwekkers toegediend en die werden langzaamaan opgehoogd gedurende de dag. De eerste uren ving ik de weeen goed op. Echt pijn deed het nog niet. Het is te vergelijken met menstruatiekrampen alleen dan steeds iets heftiger. Niels zat in een stoel naast me een boekje te lezen en ik lag in de eerste uren wat op mijn mobiel te spelen. Er appte nog wat vriendinnen en collega’s die aan het peilen waren of ik intussen niet lag te bevallen. Maar ik gaf niks prijs, alhoewel een hele hoop mensen het vermoeden hadden dat het 23 juni zou zijn.

Hypnobirthing

Niels en ik hadden een cursus hypnobirthing gedaan. Het idee van de cursus sprak mij erg aan. Je gaat ontspannen de bevalling in, met vertrouwen in je lijf en niet vanuit de gedachte dat het pijn gaat doen. Juist door te ontspannen verloopt de bevalling soepeler en zal de ontsluiting sneller gaan. Maar goed, dat was de cursus. Nu was het echte werk begonnen. Rond een uur of 1 werden de weeen heftiger en had ik Niels zijn hulp nodig om mij te focussen tijdens een wee. Tijdens een wee gaf Niels mij tegendruk op mijn schouder, dit hadden we in de weken voorafgaand aan de bevalling geoefend. Rond diezelfde tijd kwam de verloskundige binnen die toch echt even wilde ‘voelen’ hoe ver ik al was. Ik wilde zo min mogelijk getoucheerd worden, en dat wist het medische team ook, het stond namelijk in mijn geboorteplan, maar ik stemde toe, ik was toch nieuwsgierig of er al progressie was. En nu wordt het een beetje grafisch, dus als je dat niet aankan moet je dit stuk even overslaan 😉 De dame in kwestie was erg klein van stuk, een frêle dame, met kleine handjes, ik daarentegen ben een grote meid. Oftewel ze moest dus echt met haar handen poeren om het goed te kunnen voelen. Daarmee deed ze me zo ontzettend veel pijn, dat ik lag te huilen op het bed. Ik ving al de hele ochtend weeen op, maar dat was peanuts vergeleken bij de pijn die ik nu voelde. De conclusie: ik had slechts 3 cm ontsluiting. Jezus! Toen ze de kamer uit was, was ik echt verdrietig en boos. Hierom wilde ik me dus niet laten toucheren. Ik zei dan ook tegen Niels, dit niet nog een keer! Ik weiger! En toen was ik pas op 3 centimeter, dit ging een lange dag worden….

De tegendruk die Niels mij gaf bij een wee hielp een tijd, maar zo rond 15:00 uur werden de weeen erg heftig en informeerde ik bij de verpleging naar pijnstilling. Van te voren had ik geschreven in mijn geboorteplan dat ik geen pijnstilling wilde, tenzij ik er zelf om vroeg. De weeen duurde niet erg lang, dus daar had ik mazzel mee ;-), maar iets om de scherpe randjes er af te krijgen, klonk nu wel erg aantrekkelijk. Maar om te weten of ik pijnstilling kon krijgen moest een andere verloskundige (inmiddels was er weer een nieuwe dienst begonnen, het was toen iets na vieren) controleren hoe ver mijn ontsluiting was. Deze verloskundige deed me wonderbaarlijk geen pijn, ik weet niet of dat komt omdat zij groter was qua postuur, ik verder in de bevalling was, of omdat de weeen heftiger waren, maar ik ervoer het niet als pijnlijk. Ze concludeerde dat ik op dat moment op 6 centimeter zat. Gelukkig nog niet ver genoeg voor pijnstilling en ik kreeg een petidhine-prik in mijn been. Ik voelde hoe het spul door mijn aderen stroomde en mijn hoofd bereikte. Ik voelde me superhigh. Ik ben nog nooit van mijn leven high geweest, maar dit voelde wel lekker na die paar uur intensieve pijn. Ik was redelijk ver heen tussen de weeen door, maar de weeen zelf voelde ik wel gewoon, het deed alleen iets minder pijn. Een petidhine-prik werkt ongeveer vier uur, maar na anderhalf uur zat ik rechtop in mijn bed. Ik voelde ineens een ander soort, persdrang! Ik moest plassen en ik moest mijn bed uit. Deze drang wilde ik niet liggend opvangen. Het was ongeveer 18:30 uur. De zuster stelde voor om de po-stoel te halen zodat ik niet naar de wc hoefde te lopen. Prima! Eenmaal op die stoel lukte het niet om te plassen, maar god wat zat die stoel heerlijk! Ik ga hier niet uit, zei ik nog tegen Niels, de houding van die stoel was erg prettig. Ik kreeg het vanaf het moment dat ik op die stoel zat erg zwaar, ik begon te zweten als een otter. Niels probeerde me nog enigzins te verkoelen met natte washandjes, maar dat vond ik vooral gehannes en ik had geen zin aan gehannes aan mijn lijf. Ik ervoer zulke heftige drang en ik voelde de baby al zakken. De verpleging was alles al aan het klaarzetten voor de bevalling, maar vertelde me dat ik echt nog even de weeen moest weg-ademen. Maar dat was niet te doen! Ik kon het niet tegenhouden. De verpleegster zei dat dit ook wel de wanhoopsfase genoemd wordt, omdat je er nog niet bent qua ontsluiting, maar wel al graag wilt persen. De verloskundige was nog in een andere kamer bezig en ondertussen zat ik op die stoel alles te doen om maar niet toe te geven aan die persdrang. Mijn shirt kon je inmiddels uitwringen.

Ready, set? Push!

Toen de verloskundige eenmaal binnenkwam, wilde ze toch even controleren of ik klaar was om te persen. Dus ik moest dat bed weer opklimmen, zodat ze nog even kon voelen. Omdat ik eerder aangaf dat ik moest plassen, maar dat nog steeds niet lukte, werd ik gekatheteriseerd. Daar voel je dus helemaal niks van. Ja misschien broodnuchter en zonder pijn wel, maar tijdens die laatste fase heb je zoveel andere dingen te ‘voelen en ervaren’, dat ik die katheter dus echt niet voelde. De baarkruk stond al klaar en daar mocht ik op gaan zitten, dat ding was alleen wel laag voor zo’n lang persoon als ik, maar ik had op dat moment niet veel keus. Liggend bevallen leek me hels, dat wist ik al van te voren, maar na een paar uur liggend weeen opvangen wist ik het zeker, ik wil op de baarkruk. Laat de zwaartekracht maar meewerken. Niels nam plaats achter me zodat ik tegen hem aan kon leunen, de verloskundige ging op een krukje tegenover me zitten en gaf me instructies hoe ik het beste een perswee kon benutten. Ergens daar tussen legde ook nog iemand, ik dacht de verpleegkundige, een spiegel onder mij neer. Zodat ik mee kon kijken. Nou nee bedankt! Haal die spiegel weg riep ik, ik hoef echt niet te zien hoe het daar beneden naar zijn grootje gaat. Bovendien hield ik al een paar uur mijn ogen dicht, om zo in mijn eigen bubbel te blijven. Ook tijdens het persen had ik continue mijn ogen dicht, heel af en toe keek ik even naar de verloskundige. De verloskundige gaf de laatste tips, want mijn weeen duurde niet erg lang, dus ik moest ze optimaal benutten en ik mocht gaan persen. ‘Deze fase duurt meestal een uur’, zei ze. Ik begon met persen en zette alle kracht die ik in mij had en ik voelde de baby zakken. Bij de tweede perswee hoorde ik de verloskundige zeggen: ‘Ik zie al haar’. – Wat? Nu al? Na mijn tweede perswee “stond het hoofdje al”, zoals ze dat zeggen, en dat was echt pijnlijk. Dat wordt ook wel ‘the Ring of Fire’ genoemd. Het was een branderig gevoel en het liefst wil je doorpersen maar dat gaat niet zonder perswee, dus ik moest wachten. ‘Bij de volgende wee dan, is hij er zei’, Jose de verloskundige. – ‘Daar hou ik je aan’, zei ik bijdehand terug. Er kwam weer een wee en ik perste met al mijn kracht en floeperdefloep daar was Oliver. Een glibberig, wit paarsig mannetje, dat gelijk begon te brullen. In 11 minuten persen was hij op de wereld. Dat is echt heel vlot gegaan!

De grootste beloning

Onze zoon Oliver Seppe <3

Ze vroegen of ik op kon staan en kon lopen naar het bed en dat lukte wel. Ik klom op het bed, met Oliver in mijn armen, de navelstreng zat er nog aan. Ik deed snel mijn shirt uit zodat Oliver op mijn borst kon worden gelegd, en ik heb echt vol verbazing naar hem gekeken. Heb jij nou al die tijd in mij gezeten? Dit is mijn zoon. Ik wist het, maar beseffen deed ik nog niet. Ik kreeg een prik oxytocine om de placenta te laten komen, en met een beetje drukken op mijn buik door Jose, kwam de nageboorte al snel. Die wilde ze omhoog houden, maar nee die hoefde ik ook niet te zien. Er werd gewacht totdat de navelstreng was uitgeklopt en toen mocht Niels de navelstreng doorknippen. Toen de navelstreng nog niet was uitgeklopt, mocht ik even voelen. Het is zo gek om daar dan een hartslag in te voelen.

Om 20:51 uur is Oliver Seppe geboren en we mochten diezelfde avond alweer naar huis. Ik had weinig bloed verloren en ik heb geen knip en geen scheur gehad. Hoera! Ik denk dat ik mede daardoor me al zo snel fysiek goed voelde. We mochten naar huis onder een voorwaarde; dat er kraamzorg zou zijn. Die hadden we in de middag al op de hoogte gesteld, en de dame die bij ons thuis zou komen, vond het geen probleem om zo laat nog te komen. Het toeval wil dat ze zelf ook jarig was op 23 juni. Om 00:30 uur waren we thuis en stond Anne onze kraamzorgster voor de deur. Na wat instructies ging Anne naar huis en spraken we af dat ze de volgende ochtend er om 09:30 uur weer zou zijn. Nadat Anne weg ging, waren we voor het eerst met zijn drietjes.(Xavi was in de middag al opgehaald door mijn schoonouders, omdat we wisten dat we niet op tijd thuis zouden zijn om voor hem te zorgen). Zo gek. Maanden naar toegeleefd en dan is dat moment ineens daar. We lagen die nacht allebei nog na te stuiteren van de adrenaline en Oliver lag de hele nacht heerlijk te slapen.

Dat was hem! Mijn bevallingsverhaal. Ik heb de bevalling als positief ervaren. Ik weet alleen niet of ik heel positief ben over hypnobirthing. Ik had er voorafgaand heel erg mijn hoop gevestigd dat het me heel erg zou helpen ontspannen, maar dat heb ik niet zo ervaren.g

No Comments

Leave a Reply