zwangerschap

Zwangerschapsupdate week 13 t/m week 24

1 april 2016
Jennifit 20 weken zwanger

Zo langzaam als het eerste trimester ging, zo snel gaat de tijd nu! Ik ben inmiddels ruim 25 weken zwanger en ik deel graag hoe het nu gaat. Het eerste trimester was ik vooral heel moe en ontzettend misselijk, maar rond de 12de week was de misselijkheid ineens verdwenen. En ook van de moeheid heb ik weinig last meer. Het klopt in mijn geval echt wat er geschreven wordt, dat je je rond week 12/13 beter gaat voelen. Ik hou sinds de eerste dagen van mijn zwangerschap een dagboek bij om bij te houden hoe ik me voel en wat we allemaal beleven. 

Inmiddels heb ik al zes echo’s gehad en dat is echt geweldig om zo vaak naar binnen te mogen gluren. Nu moet ik helaas wachten tot week 30. Dat duurt lang!

Ik zie dat ik bij mijn laatste update ben gebleven bij de uitslag van de combinatietest (ook wel bekend als de NIPT-test). Die kregen we op Oudjaarsdag en die was gelukkig goed. Geen verhoogd risico op 1 van de 3 syndromen waarop ze testen, dus voor ons geen reden om verder onderzoek te doen. Ontzettend opgelucht hang ik de telefoon op en ben ik de rest van de dag huilerig. Alsof ik nu pas echt mag gaan genieten. En we zijn rustig het nieuwe jaar in gegaan.

Op zondag 3 januari schrijf ik in mijn dagboek: ‘Ik denk dat ik je dit weekend voor het eerst gevoeld heb. Heel kleine plopjes onderin mijn buik. Maar het zal nog wel even duren voordat ik zeker weet of ik jou gevoeld heb of dat het toch mijn darmen zijn.’

In diezelfde week hadden we onze eerste controle bij de verloskundige en hoorden we voor het eerst de hartslag. Wat een bijzonder geluid. Ik heb er gelijk geluidsopnames van gemaakt om het terug te luisteren.

Rond week 14 boeken Niels en ik een vakantie, ookwel babymoon genoemd. En die vakantie kreeg nog een staartje….En we zetten de eerste stappen richting de verbouwing die nu in volle gang is. Op woensdag 13 januari schrijf ik: ‘Over precies zes maanden ben ik uitgerekend en hoop ik je in mijn armen te hebben. Wat is zwanger zijn toch een gek iets. Heel onwerkelijk’.

Rond week 15 weer een nieuwe mijlpaal, want deze week kunnen we met de echo zien wat het geslacht is van onze baby. De moeheid is grotendeels weg en mijn energie komt steeds meer terug. Maar ik krijg er een gortdroge huid voor terug. De velletjes zijn voel- en zichtbaar op mijn gezicht en handen. Op vrijdag 22 januari hebben we de geslachtsbepalende echo en komen we er achter dat we een jongen krijgen. Diezelfde dag, een knotsgekke dag, wordt dankzij aandacht op de nationale televisie onze vakantie omgeboekt van Curacao naar Tenerife. Mede dankzij de NOS. We kunnen dus met een gerust hart op vakantie over een paar dagen zonder ons zorgen te hoeven maken om het Zika-virus.

Een beginnend buikje

Trots op mijn beginnend buikje

Genieten op vakantie

Genieten op vakantie

Eind januari/begin februari zijn we heerlijk op vakantie in Tenerife en daar maken we de foto die verklapt dat we een jongen krijgen en sturen die rond aan familie en vrienden. Een heel bijzonder moment, en de reacties zijn heel leuk. Op vakantie moet ik uitkijken voor de zon en zit ik veel in de schaduw en draag ik bijna de hele tijd een hoedje, dit om te voorkomen dat ik zwangerschapsmasker krijg. Maar helaas krijg ik toch kleine pigmentvlekjes op mijn voorhoofd. Met 16 weken en 2 dagen voel ik de baby echt heel goed bewegen als ik ‘s avonds op de hotelkamer op bed lig. Wow! Wat een gaaf gevoel.

Op de eerste dag van week 18 op 10 februari kan Niels het geschop van de baby ook voor het eerst voelen, al is het nog maar heel lichtjes. Ik leef heel erg toe naar de 20 weken echo en ik merk dat ik heel spannend vind of alles goed zal zijn met de baby. Spanning die er wel bij hoort, hoor en lees ik om me heen. En ik heb voor het eerst sinds ik zoveel ben afgevallen weer last van maagzuur. Hiep hoi! Gelukkig valt het tot nu toe nog mee. (terwijl ik dit typ ben ik ruim 25 weken)

Ook halen we deze week de babykamer op die we via Marktplaats hebben gescoord en cadeau krijgen van Niels’ ouders. Het ledikantje bij het setje vind ik niet mooi, en ik heb mijn oog laten vallen op het mooie ledikant van Dertigzes.

Ledikant van Dertigzes

Ledikant van Dertigzes

In week 19 word ik steeds ongeduldiger en wil ik echt graag zien hoe de baby is gegroeid. De schopjes en bewegingen worden steeds beter voelbaar. En ook mijn energie lijkt weer een beetje op mijn oude energielevel.

20 weken echo

20 weken echo

Op dinsdag 23 februari is het dan zover en hebben we de medische echo. De baby is ontzettend gegroeid en loopt iets voor op het ‘groeischema’, maar dat hoeft dus helemaal niets te zeggen. Dus ik ga me niet verheugen dat de baby misschien al begin juli komt, zul je zien dat ik straks mijn eigen verjaardagscadeau krijg eind juli ;-). Verder ziet alles er goed uit en hoeven ons geen zorgen te maken. Bij week 30 mogen we nog een keer gluren naar de baby, dit omdat mijn placenta nog een klein stukje voor de ingang ligt. Een mazzeltje dus.

Shoppen voor de baby, dat is gewoon leuker dan voor jezelf! Echt! Deze broekjes bestelde ik via Etsy.com bij Fred and Noah.

Shoppen voor de baby, dat is gewoon leuker dan voor jezelf! Echt! Deze broekjes bestelde ik via Etsy.com bij Fred and Noah.

Aan het eind van week 20 lijken mijn buikspieren zich nu echt gewonnen te geven en mijn buik begint steeds meer uit te puilen. Ik blijf het gek/bijzonder vinden wat zwanger zijn met je lichaam doet.

Bolle buiken brigade ;-)

Bolle buiken brigade 😉

Aan het einde van week 21 shop ik een nieuwe beha en val bijna achterover als ik mijn nieuwe cupmaat zie. Oh my! En ik ben pas 21 weken…. Ik ga daar trouwens nog een aparte blog aan weiden, want een lekker zittende beha vinden als je zwanger bent, is een onmogelijke taak!

In week 22 maak ik kennis met een nieuw fenomeen: huilen om niets. Ik word die dag wakker en voel me gek en niet heel vrolijk. Ik werk die ochtend thuis en dat komt goed uit want rond 12:00 uur begin ik onbedaarlijk te huilen. Ik bel Niels en zeg snikkend: ‘maar ik weet niet wat er i-hi-hi-hi-s’. Nadat ik mijn hart heb gelucht, gaat het wel weer en kan ik alsnog naar kantoor gaan. In de middag is er niks meer aan de hand en voel ik me goed. Halloooooo hormonen!

In week 23 begint de verbouwing en dat is best irritant als je nesteldrang begint te krijgen, haha! Ter compensatie zet ik de box vast in elkaar. Ook al zit ik pas in de 24e week, ik wil iets babygerelateerds in huis om tegen aan te staren en bij weg te kunnen dromen.

Op zaterdag 19 maart, ik ben dan 23+3, word ik futloos wakker en kruip na het ontbijt mijn bed weer in. Helaas blijft dat zieke gevoel hangen en ben ik een paar dagen grieperig. Daar komt bij dat ik sinds die zaterdag erg pijn heb in mijn rechterflank/rug. Die pijn had ik ook al bij week 17, waarbij ik voor controle langs de HAP moest om urine in te leveren, maar het was geen blaasontsteking. De oorzaak is ook nooit gevonden, alleen viel het woord ‘nierstuwing’, maar daar vond mijn verloskundige het nog een te vroeg stadium voor. Op zondag wordt de pijn zo hevig dat ik mag langskomen in het ziekenhuis. Niels en ik worden in een heuse verloskamer neergezet waar ik word onderzocht. In de kamer naast mij is een vrouw aan het bevallen en Niels begint een beetje door te krijgen, wat een barende vrouw moet doorstaan 😉
De dienstdoende gynaecoloog onderzoekt mij en de baby en we krijgen een extra echo, hoera! Met de baby is alles goed. En bij mij wordt geen nierstuwing ontdekt. Gelukkig. Wat het dan wel is, weten ze niet en ik mag onverrichter zake weer naar huis. Ik mag paracetamol innemen en het aankijken. Op dinsdagochtend is de pijn ineens weer weg. En ook de griep lijkt op zijn retour. Nogmaals hoera! De enige verklaring die ik de pijn achteraf kan geven, is dat de baby op een bepaalde manier lag waardoor hij iets afknelde of ergens tegenaan duwde. En sinds die ochtend bijna geen pijn meer gehad, dus nu hopen dat het wegblijft.

Hallo? Ben je er nog?! Wat een verhaal! Dat krijg je als je zolang geen updates geeft 😉

5 Comments

  • Reply Martine 1 april 2016 at 14:51

    Hahahaha, en zo herkenbaar dat huilen. BH tip, Anita!
    Dat de energie maar heel lang mag blijven!!!

  • Reply Mieke 1 april 2016 at 15:21

    oh wat leuk dit! ik ben ook zwanger , zit in week 12 en leuk om te lezen dat sommige dingen blijkbaar toch herkenbaar zijn!
    nog een fijne tijd!

    • Reply Jennifer 1 april 2016 at 17:36

      Wat leuk! Gefeliciteerd! Gaat alles goed? Ik wens je een fijne zwangerschap! X

  • Reply Chantal 2 april 2016 at 07:44

    Wat fijn dat het zo goed met je gaat en je ziet er fantastisch uit! Veel plezier de aankomende maanden!!

  • Reply Aurora 3 april 2016 at 15:14

    Hoi Jennifer, ja hoor alles gaat goed! Morgen precies 3 maanden onderweg!

  • Leave a Reply