zwangerschap

Eerste trimester – week 1 t/m week 13

4 januari 2016

Wat heb ik veel lieve reacties mogen ontvangen op ons leuke nieuwtje twee weken geleden. En wat is er veel gebeurd in de afgelopen weken. En ik merk dat ik de behoefte heb op die eerste spannende weken te delen. Ik ben mijn blog ooit begonnen om mijn reis naar een fitter lichaam vast te leggen, omdat dat heel lang een belangrijk onderdeel is/was van mijn leven. Maar op dit moment is dat de komst van dit kleine guppy. Ik wil nu niet alleen maar bloggen over mijn zwangerschap en het aanstaande moederschap, maar ik wil toch wel graag mijn verhaal kwijt. Misschien komen sommige dingen juist wel heel bekend voor, of heb je wat aan mijn verhaal. Pak een kop thee erbij want het is een heel lang verhaal geworden! 

Wanneer ben je er dan klaar voor?

De afgelopen maanden speelde bij ons de vraag of we kinderen willen en wanneer dan steeds vaker. Ik peil wel eens voorzichtig bij vrienden of collega’s hoe zij tot dat punt kwamen. Hoe beslis je ineens ‘Ja, wij zijn er klaar voor’!? Niels en ik hoopten vooral dat er een soort teken zich zou voordoen waardoor we het wisten. Maar niets. Geen teken. Helemaal nada. We moesten er toch echt zelf achter komen of we dit echt willen. Er zijn op ons werk een hoop nieuwe ontwikkelingen waardoor we twijfelden. Maar toch besluiten we nota bene na een drukke kinderverjaardag dat we er voor willen gaan. Het is dan oktober. En ik vind het echt een gek idee. Er is op dat moment nog niks aan de hand, maar het feit dat we eindelijk hebben uitgesproken waar we maanden naar toe aan het groeien waren, geeft me een gek gevoel. Een soort gevoel alsof ik morgen op schoolreisje ga. En ik heb ook de behoefte om het te delen, maar dat kan helemaal niet. Het zou natuurlijk in theorie wel kunnen, maar ik heb geen behoefte dat mensen op me gaan letten of ze al iets kunnen zien of dat ze er naar gaan vragen.

Ik hoef natuurlijk niet verder uit te weiden hoe de praktijk in zijn werk gaat. Ik slik al bijna drie jaar geen pil meer, dus mijn lichaam hoeft niet te ‘ontpillen’. Sinds ik zoveel ben afgevallen is mijn menstruatie heel stabiel en ik voel mijn eisprong altijd precies aan en ik weet dus wanneer het showtime is ;-). Toch blijft het een gek idee. Ik reken zelfs al uit wanneer ik zou kunnen testen en dat is rond 5 november. We zijn op die dag een weekendje weg met Niels’ ouders en ik zei al tegen Niels: ” We kunnen niet gaan testen in dat huisje hoor, want je weet maar nooit… en dan moet je je gezicht in de plooi houden”. Maar zo ver is het nooit gekomen.

Week 3

Op zaterdag 31 oktober word ik wakker en ik voel me raar. Ik merk dat mijn darmen borrelen maar naar de wc hoef ik niet. Hmmm… Ik heb die ochtend een afspraak bij de kapper en kom daar 1,5 uur te vroeg aan. Verkeerd in mijn agenda gekeken. Dat gebeurt mij dus NOOIT. Wie mij goed kent, weet dat ik altijd stipt op tijd ben. Nooit te laat maar ook zeker geen 1,5 uur te vroeg. Ik gooi het op verstrooidheid en ga vast boodschappen doen om de tijd te doden. Op zondag heb ik een afspraak in Amsterdam en daar kom ik dus een half uur te vroeg aan, wederom te vroeg en verkeerd gekeken in mijn agenda. Nou ja! Het weekend verstrijkt en op maandag heb ik een etentje met collega’s bij mij thuis. Iedereen heeft zich uitgesloofd en er staan heerlijke lekkernijen op tafel. Ik eet die avond alsof mijn leven er van af hangt. Niks bescheiden, gewoon proppen. Het is allemaal zo lekker! Veel collega’s zitten te vol voor de suikervrije worteltaart van FocusonFoodies, maar ik niet hoor. Kom maar door met dat grootste stuk. Jammie!

Als mijn collega’s naar huis zijn en ik heb opgeruimd bekruipt mij het gevoel dat ik weleens zwanger zou kunnen zijn. Ik voel me nog steeds raar en het feit dat ik zo’n honger heb, kan ik niet plaatsen. Als Niels thuis komt, zeg ik: Ik ga testen. Boven heb ik nog 1 test liggen, zo’n goedkope van de Kruidvat. Als ik eenmaal het staafje in mijn hand heb en de controlestreep zie verschijnen en verder niets lig ik de test op de rand van de wastafel en stap onder de douche. Als Niels de badkamer in loopt, zegt ‘ie: “En?” – Volgens mij niet zeg ik, want ik zie maar 1 streepje. Niels vraagt of hij de test dan maar moet weggooien en ik zeg terwijl ik de condens van de douchedeur veeg, laat me nog een keer kijken. En daar zie ik ineens een heeeeeel licht streepje. Ik kan het niet geloven en sla mijn hand voor mijn mond. Niels is nog niet overtuigd en vindt het streepje wel heel licht. Ik stap onder de douche vandaan, droog me snel af en lees nog een keer de gebruiksaanwijzing. Er staat dat je na 5 minuten de uitslag niet maar mag aflezen omdat het dan ‘vals positief’ zou kunnen zijn. Hoe lang stond ik onder de douche? Ik heb geen idee! Op Google speur ik naar een verklaring en bij het ene forum (ik wist niet dat er zoveel fora over zwangerschap bestonden :o) lees ik dat een streep toch echt een streep is, hoe licht ook en bij een ander forum lees ik dat het ‘vals positief’ zou kunnen zijn. Ja, wat moet ik daar nu mee?
Niels en ik zijn vooral flabbergasted en durven het nog niet helemaal te geloven. “Hoe kan ik zo gaan slapen?” – vraag ik aan Niels. “Doe er dan nog eentje!” – “Ik heb er niet nog een!”
We zijn die avond dus gaan slapen met het grote vraagteken ben ik nou echt zwanger…. Ik doe die nacht amper een oog dicht en ik ben om 06:30 uur al klaarwakker. Om 08:30 uur gaat de Etos open en nog voordat ze open zijn sta ik al voor de deur. Ik gris een Clear Blue Digital en nog 2 goedkope tests uit de schappen en fiets als een gek naar huis. Ik doe gelijk de Clear Blue-test, zodat ik geen streepjes fout kan aflezen maar je heel duidelijk ‘zwanger’ of ‘niet zwanger’ in beeld ziet. Na een ‘killing’ twee minuten die als een eeuwigheid aanvoelen verschijnt er in beeld ‘zwanger 1-2 weken’. WAAAAAAAAT!!! Niels en ik geven elkaar een knuffel en zijn totaal verbaasd. Dit hadden we niet verwacht. Niet zo snel al tenminste. Ik ben vandaag vrij en daar ben ik maar wat blij om. Ik had echt niet kunnen werken vandaag. Ik breng de dag in soort shock door. Ik google mezelf helemaal suf, want zoveel weet ik helemaal niet over zwanger zijn. Ik lees dat je het beste foliumzuur kunt slikken, dus ik fiets braaf weer terug naar de Etos voor een potje foliumzuur. En ik meld ons die dag gelijk aan bij een geboortecentrum. Tijdens de telefonische intake zegt de dame aan de telefoon dat haar invoersysteem een error geeft, omdat ik in theorie nog niet zwanger zou kunnen zijn als je kijkt naar de eerste dag van mijn laatste menstruatie. Maar zegt ze: “Zo’n zwangerschapstest liegt niet, dus gefeliciteerd!” De uitgerekende datum wordt vastgesteld op 16 juli en ik ben op dat moment 3 weken en 2 dagen. Later bij de termijnecho is de uitgerekende datum bijgesteld naar 13 juli en ik bleek ik al iets verder zwanger dan ik in eerste instantie dacht.

Bij het geboortecentrum krijg je rond de 11 weken je eerste echo, maar je mag 1 gratis echo laten doen en zelf bepalen wanneer je die wilt en die mag al vanaf 8 weken. Die keus is snel gemaakt. Ik ben stiknieuwsgierig! Ik wil weten of alles goed is. En ik weet pas 1 dag dat ik zwanger ben, maar ik ben nu al hartstikke onzeker. De eerste echo staat vast op 7 december. Dat is nog 34 nachtjes slapen. Lang leven het Viva-forum en al die andere ontelbare fora want daardoor lees ik dat het heel normaal is om je onzeker te voelen. Ik voel me nog steeds raar in die eerste week, maar ik ben niet misselijk, heb ook geen pijnlijke borsten, hoogstens een beetje moe. Als ik in het centrum loop wil ik het liefste elke zwangere dame die ik zie vastklampen en haar vragen: “Hoe ben je in hemelsnaam die eerste onzekere weken doorgekomen zonder compleet gek te worden?” Maar gelukkig weet ik me te beheersen en val ik geen zwangere dames lastig 😉 Gelukkig kan ik bij Niels mijn ei kwijt. We besluiten al snel dat we het nieuws willen gaan vertellen. Ik heb de afgelopen weken gemerkt dat hier nogal een taboe op heerst. Want je MOET eerst de 12 weken door en dan pas MAG je het vertellen. Daar denken Niels en ik anders over. We willen het blije nieuws juist delen met onze dierbaren. Want mocht het misgaan dan deel je dat ook met je dierbaren. En dan zou je dus het hele vreugdemoment gemist hebben. No way! Het nieuws vertellen vind ik een van de spannendste dingen die ik ooit heb gedaan, maar de reacties van onze vrienden en familie zijn hartverwarmend. (L)

In het eerste weekend dat we het wisten kochten we in een leuke interieurwinkel in Groningen dit kaartje en dat staat sindsdien als een soort symbool op de bedrand tussen ons in. Dit kaartje is een beetje mijn houvast geworden. Elke avond voor het slapen gaan kijk ik er even naar. Jij wordt onze zonneschijn!

20160104_123216

Vanaf het begin houd ik een zwangerschapsdagboek bij en schrijf ik op wat ik meemaak of hoe ik me voel. Een greep uit mijn dagboek:

Week 4

Sleutelwoord van deze week is MOE, jemig wat ben ik moe. Na mijn werkdag beland ik eerst op de bank of in bed. Ik moet eerst even bijkomen en dan pas ben ik weer tussen de levenden. En normaal naar de wc is er niet bij. Het lukt niet, alles zit muurvast. O boy, dat belooft wat…. Als ik daar nu al last van heb.

“De onzekerheid speelt bij ons beide een grote rol. We zijn blij maar durven nog niks van de daken te schreeuwen omdat we nog geen zekerheid hebben, die komt pas op 7 december”. – Dit schreef ik toen we het net een week wisten.

Niels en ik zijn deze week twee jaar getrouwd en dat vieren we met een heerlijk etentje bij Vork&Mes. Ik trek mijn gave strakke rok die ik net nieuw heb, nu het nog kan! En in het restaurant kiezen we voor het verrassingsmenu en ik vertel ik aan de ober dat ik zwanger ben. Dit voelt zo gek om het hardop te zeggen tegen een wildvreemde!

Week 5

We zijn weer een weekendje weg, dit keer in Hellendoorn. In een schattig winkeltje in Almelo kopen Niels en ik het boek ‘Rupsje Nooitgenoeg’ als cadeau voor de baby. Kleding durven we nog niet te kopen. Bang om het te jinxen.
Verder heb ik honger als een paard. Dit ken ik helemaal niet van mezelf en ik moet hier erg aan wennen. Maar ik geef me er maar aan over want ik MOET gewoon eten hebben. Helaas eet ik ook ongezonde dingen. En dat strookt niet met mijn eetpatroon van de afgelopen 1,5 jaar.
Ook de moeheid is nog steeds in volle glorie aanwezig, waardoor sporten niet mogelijk is. Ik lig om 20:00 uur al te slapen.

Week 6

In week 6 ben ik ineens misselijk, uit het niets, en die misselijk gaat pas weer weg na week 12. Gadverdamme, wat kun je je beroerd voelen. Maar he, wel echt een teken dat ik zwanger ben. Gelukkig heb ik tot nu toe nog geen een keer boven de pot gehangen. Daar ben ik erg blij om!
Om over mijn pijnlijke borsten nog maar te zwijgen. Jeetje! Wat doet dat zeer zeg. En mijn broek begint al strakker te zitten. Niet zo gek met het eten dat ik naar binnen stouw.

Week 7

Deze week krijg ik een milde griep en voel ik me erg beroerd. Mijn sociale leven ligt totaal plat en mijn wereld is erg klein geworden. Ook op sociale media is het muisstil en ik krijg al vragen of het wel goed gaat met me 😉 De donkere dagen helpen ook niet mee en ik voel me er niet fijn onder. ‘Genieten’ is ineens een beladen woord en dat lukt me ook niet echt nu. Ik ben aan het aftellen naar de echo. Nog 7 nachtjes slapen. Aan het einde van week 7 voel ik me weer beter en ik schrijf in mijn boek dat mijn buik al wat meer naar voren komt, maar dat komt volgens mij meer door het eten dan door de baby.

Week 8

Hoera! We hebben je voor het eerst gezien! Je hartje klopte stevig en wat is het bijzonder om je voor eerst te zien. Ik voel me gelijk een stuk zekerder nu ik weet dat het er goed uit zag.

IMG_2704

Het eerste beeld van het kleine guppy

Week 9

Ook in week 9 is de vermoeidheid nog steeds aanwezig en het begint me langzaamaan wel op te breken. Vroeger toen ik zo zwaar was was ik ook altijd zo moe en dat had ik ingeruild voor een actieve levensstijl en nu lig ik grotendeels op de bank of in bed. Of ik worstel me door mijn werkdag heen. Over 10 dagen hebben we weer een echo. De officiële termijnecho. Wederom tel ik de nachten af. Deze week hebben we de intake bij de verloskundige en krijgen we een hele hoop informatie mee naar huis. En moeten we nadenken over thuisbevallen of in het ziekenhuis. Maar dat wist ik al voordat ik zwanger werd. Ik wil absoluut NIET thuisbevallen. We vertellen het nieuws deze week aan nog meer vrienden. Nog een paar te gaan en dan wil ik het ook delen op mijn blog en social media.
En ik koop een zwangerschapsbroek. Ik kan er niet meer omheen. Mijn broeken kunnen echt niet meer dicht.

Een heel wazige foto's, maar dit is een van de eerste tekenen van een beginnend buikje

Een heel wazige foto’s, maar dit is een van de eerste tekenen van een beginnend buikje

Week 10

Deze week laat ik bloed prikken voor de combinatietest. De uitslag van die bloedtest maakt samen met de uitslag van de nekplooimeting een kansberekening op een kindje met een afwijking zoals Syndroom van Down. De nekplooimeting is op 30 december. Nog even geduld dus.
Niels en ik willen graag nog op vakantie met z’n tweeën voordat ik heel rond word, dus besluiten we deze week samen naar Curacao te gaan eind januari. Heerlijk vooruitzicht. En tegen die tijd weten we ook wat het wordt 🙂
Niels maakt deze week quesadillas met koriander, waar ik normaal gek op ben, maar de smaak doet me kokhalzen. Jak. En ik riep eerder die week nog wel dat er nog niks was, dat ik niet luste, nou helaas pindakaas! Koriander is vanaf nu verboden in onze keuken.
Deze week kochten we een gehaakte olifant van Hema voor de baby. Heel bijzonder om langzaam wat spulletjes te kopen. En als je een jongetje blijkt te zijn dan weten Niels en ik ook al hoe je gaat heten. Daar waren we snel uit.
Ik heb deze week weer gesport, dat was erg fijn. Ik heb het gemist. Ik ga het in het nieuwe jaar weer opbouwen.

Week 11

Deze week is de termijnecho en onze moeders zijn mee met de echo. Heel bijzonder. De baby is weer een stuk gegroeid en je ziet al echt een mensje en geen boontje meer. De uitgerekende datum wordt vastgesteld op 13-07-16. Deze week is het Kerst en dat hebben Niels en ik heel relaxt gevierd. Met z’n tweeën in ons chili-outfit en met een afhaalmaaltijd. Helemaal niet kerstig, maar wel heel erg fijn. We krijgen voor Kerst leuke cadeautjes voor de baby. En we worden al enorm verwend door iedereen.

IMG_2788

Week 12

Na een paar dagen realiseer ik het me pas: mijn misselijkheid is weg! Maar nu na 5 dagen durf ik het hardop te zeggen, ik ben niet meer misselijk! Yes!
Ik maak deze week een afspraak voor een geslachtsbepalende echo eind januari. Heel spannend.
En vandaag stond de nekplooimeting op het program. De echoscopiste geeft ons een uitgebreide echo. En we gaan langs alle vitale organen die ze kan vinden. Bijzonder om zo’n close-up te zien. Het kindje beweegt een klein beetje, maar ligt verder tijdens de echo te slapen. Jammer, ik had hem/haar al willen zien bewegen.

IMG_2840

Het kleine guppy is weer een stuk gegroeid

Na de echo geven Niels en ik elkaar een dikke kus. Het is goed! We lopen gelijk naar de Prenatal om dan eindelijk de eerste pakjes te kopen. Wow! Een mijlpaal!
Hopelijk krijgen we morgen, op Oudjaarsdag, de uitslag van de combinatietest. Dan kunnen we hopelijk met goed nieuws het nieuwe jaar in!
Op Oudjaarsdag word ik gebeld met een goede uitslag, en er is geen reden om verder te onderzoeken! Dolblij ben ik en ook ontzettend emotioneel. De tranen stromen omdat het goed is.
We hadden vanavond de eerste controle bij de verloskundige en hebben voor het eerst het hartje horen kloppen. Wat ontzettend bijzonder!

Zo, ben je er nog?? Het is een hele lap tekst geworden, maar ik wilde ook zoveel kwijt. Vandaag is de laatste dag van mijn eerste trimester. Dat betekent dat er al eenderde op zit. Langzaamaan durven Niels en ik echt verder te kijken en heb ik gister op Pinterest al heel veel leuke babykamers gepind ter inspiratie. En zoals ik mijn vorige blog al schreef er kan nog steeds iets misgaan en zekerheid heb je nooit. Maar we zijn weer een stap dichterbij.

X

7 Comments

  • Reply Thomas 4 januari 2016 at 22:08

    Als ik dit lees wil ik als papa zijnde bijna meteen nog een keertje papa worden.. het gaat allemaal zo verrekte snel 😮 Erg leuk om zo mee te lezen met jullie!

  • Reply Lisa 4 januari 2016 at 22:12

    Bijzonder en super leuk om je zo te volgen!

  • Reply Annelies 4 januari 2016 at 22:48

    Wow, heel verhaal maar ik vind het wel leuk om het zo te lezen! Normaal heb ik niet zoveel met geleuter over baby’s en zwangerschap maar op deze manier lukt t wel. Ben blij dat je alle ongemakken en rariteiten ook gewoon beschrijft 😉

  • Reply Chantal 4 januari 2016 at 22:53

    Hoi,

    Ik volg jouw blog al een tijdje, omdat ik het zo inspirerend vind hoe jij je leven zo hebt omgegooid. Ik ben zelf nu 9 kilo afgevallen en wil er graag nog 14 kwijt. We wonen volgens mij zelfs in hetzelfde dorp 😉
    Gefeliciteerd met je zwangerschap!! Ik herken zo hoe jij je de eerste weken hebt gevoeld. Bij ons ging het allemaal niet zo makkelijk om zwanger te raken, duurde bij de eerste 2 jaar voordat we eindelijk (via IUI) eindelijk in verwachting waren. De tweede keer was het na twee maanden raak en nu ben ik mama van twee gezonde jongens van 8 en 6 jaar.

    Ik blijf je volgen op je blogje. Vind het erg leuk om te lezen allemaal. Ik hoop dat je een mooie zwangerschap hebt en een voorspoedige bevalling. Ik wilde ook niet thuis bevallen en ben dan ook van beide boys in het Spaarne bevallen, prima ziekenhuis 😉

    groetjes Chantal

  • Reply Hanneke | Fittevrouwen.nl 4 januari 2016 at 22:59

    Wat heerlijk om je enthousiaste verhaal te lezen! En heel herkenbaar, dat je het net weet… maar nog zo lang moet wachten op een echo. Gelukkig is je misselijkheid weg!
    Overigens had ik ook een heel licht streepje toen ik zwanger was van m’n zoontje… mijn motto: een steep is een steep! ?

  • Reply Patricia 4 januari 2016 at 23:03

    Hoi, ikzelf ben vandaag 15 weken zwanger en naar dokter papa geweest, ja zo heet die kerel echt! Als ik jou blog zo lees herken ik heel veel in je verhaal over onzekerheid. Helaas is her bij ons alleen niet zo snel gelukt als bij jou, maar dat doet aan de onzekerheid niks onder. Maar dat dokter papa is echt een aanrader!! Wat fantastisch was dat zeg! Doet al vanaf 13 weken geslachts bepaling. En je krijgt alles op een USB stick mee naar huis!

  • Reply Inge 8 januari 2016 at 11:40

    Oh leuk hoor, als ik het zo lees, dan mis ik het wel 🙂

  • Leave a Reply