bucketlist

Mud Masters Haarlemmermeer – Bucketlist #5

12 maart 2015

Vorig jaar was ik een toeschouwer bij Mud Masters en toen dacht ik al: Hoe gaaf zou het zijn om hieraan mee te doen. En toen ik in juli mijn bucketlist opstelde heb ik de stoute schoenen aangetrokken en de Mud Masters op mijn bucketlist gezet. In oktober schreven Niels, Tom en ik ons in. En afgelopen weekend was het zover.

Zenuwen!

IMG_5707

Zenuwachtig lachje…

Wat was ik zenuwachtig van te voren. Eerder in februari deed ik mee aan een training op een survivalterrein in Doorn en toen ging ik bij de eerste hindernis onderuit op een boomstam en nam een duik in het ijskoude water. Een mentale tik hield ik daaraan over. Ik ging naar die training met een gevoel dit doe ik wel even, viel dat even vies tegen. Al na tien minuten stond ik klappertandend langs de kant. Met het gevolg dat ik ineens bang was geworden. En daardoor was ik dus heel zenuwachtig bij de start van Mud Masters.

3, 2, 1 GO!

We moesten starten om 15:30 uur en rond 14:00 uur gingen we met de auto naar het Haarlemmermeerse bos. Ik wilde eerst met de fiets gaan, het is immers een thuiswedstrijd voor ons, maar achteraf blij dat we dat niet gedaan hebben. Eenmaal aangekomen bij de parkeerplaats zag je in de verte al de eerste mensen rennen. Door de sfeer, het zonnetje en de lachende gezichten van de deelnemers verdwenen mijn zenuwen een beetje. We haalden ons startnummers af, plakten onze enkelband vast, prikten onze rugnummers vast en gingen richting het startvak. Daar hebben we gekeken hoe de groep voor ons van start ging. En voor ik het wist was het onze tijd om klaar te gaan staan. Iemand van de organisatie zette met schmink zwartgele strepen op onze wangen en we waren klaar voor de warming-up. Een marinier, Mud Masters wordt georganiseerd door stormbaanexperts van het Korps Mariniers, zorgde voor de warming-up en de MC/DJ hypte het hele zooitje nog een beetje op, voordat we konden gaan aftellen. Superzenuwachtig. 3, 2, 1 en GO!

Obstacle Run

De eerste hindernissen waren strobalen over de weg verspreid waar je over heen moest springen/klimmen. So far so good. Dit kan ik. Daarna moesten we een stuk rennen en kwamen we uit bij de Big Spotters Hill (26 meter hoog) die we op moesten rennen via de trap met nog af en toe een strobaal die de weg versperde. Vanaf boven moesten we via de zijkant weer naar beneden lopen.
SONY DSC Beneden stonden er twee strobalen op elkaar gestapeld en dankzij Niels en Tom kwam ik daar over heen. Dat had ik op eigen kracht niet gekund.SONY DSC
Na deze 3 hordes renden we dieper het bos in en kwamen we bij een obstakel met autobanden. Eerst moest je kruipend onder een bouwwerk door, daarna nog zo een in het donker en uiteindelijk moest je over een stapel autobanden klimmen. Daarna kwam het eerste drinkpunt en kon je op de foto.

Wat waren we nog lekker schoon daar ;-)

Wat waren we nog lekker schoon daar 😉

Vlak na het drinkpunt kwamen we het bordje tegen met 2 km. Oooooo, we zitten al op 1/3 van de hele race. Dit valt me eigenlijk nog best mee… dacht ik bij mezelf. De paden tussen de obstakels waren gevuld met slow mo mud, dus echt snel rennen kon je niet anders ging je onderuit.

En daar doemde de eerste “echte” hindernis op. De “trenches” (loopgraven) en daar is zelfs een filmpje gemaakt. Je ziet eerst 20 seconden reclame als je op het filmpje klikt, maar rond 11 seconden zie je Tom, Niels en mij aan de rechterkant. 155826_trenchescloseright_mh15__dsc8447Niels draagt neon-geel, althans wat je er nog van kunt zien. Als je meer filmpjes wilt bekijken, in het grijze balkje linksbovenaan kun je ook bekijken hoe we het ervan brachten bij andere hindernissen.
Na deze hindernis moesten we door het ijskoude water van een meertje lopen, kon ik gelijk even mijn mond en handen weer moddervrij maken.

Het volgende obstakel was een grote staande muur waar je over moest klimmen, maar dat is niets voor mij, dus ben ik om deze hindernis heen gelopen. De volgende hindernis was kruipend door de modder onder een afdakje van prikkeldraad. Dus kont naar beneden en ook mijn hoofd, want ik bleef regelmatig met mijn haren in het prikkeldraad hangen.

We kwam onder weg ook nog een smal tunneltje tegen, de Tube Slider, die eindigde in de sloot. Heerlijk verfrissend! En toen bereikten we al bijna de laatste hordes. We konden de finish al ruiken.SONY DSC

Ik heb het naar mijn zin hoor!

Ik heb het naar mijn zin hoor!

SONY DSC

Alsof je weer 5 bent en je buitenspeelt 😉

SONY DSC

Hand in hand

SONY DSC

Zelf durfde ik niet over die muren. Maar Niels hielp ik een handje

SONY DSC

Zwaaien naar de supporters!

SONY DSC

Op deze manier kom je ook beneden

SONY DSC

Zie je wel dat ik het naar mijn zin heb

Volgend jaar weer?

Ik vond het echt een gaaf evenement. Goed geregeld. Soepele organisatie. Het is prijzig om mee te doen, maar je krijgt echt waar voor je geld. Een gaaf t-shirt na afloop. Er worden tijdens het evenement foto’s en filmpjes van je gemaakt die je zonder dat je ze hoeft te kopen kunt gebruiken. Er zijn drinkposten onderweg. Er is fijne muziek en je krijgt er een onvergetelijke ervaring voor terug.
Chapeau voor Tom, die zaterdag al 12 km had gelopen en dit zondag nog even dunnetjes over deed met 6 km! En dankzij Niels en Tom was dit me niet gelukt. Bedankt mannen! Volgend jaar weer?

165822_finishcloseleft_mh15_img_1898

No Comments

Leave a Reply