afvallen suikervrij

De knop is om

27 juni 2014

Ik merk de laatste weken dat ik de behoefte heb om mijn verhaal op te schrijven. Ik weet niet goed waar te beginnen en waarschijnlijk wordt het een hak-op-de-takverhaal, maar dat zij zo. Op 23 april besloot ik dat het genoeg was. Ik kwam net terug van een weekend Kopenhagen waar we veel lekkers hadden gegeten en ik was er klaar mee. Letterlijk klaar mee. Ik ben te zwaar en al dat lekkers (lees: ongezonds) eten helpt mij echt geen stap verder.

En zo begon ik met het detoxen. Want afkicken van suiker is echt geen pretje. Ik stopte met het eten van chips, koek, chocola, taart, ijs, toetjes, het drinken van sapjes en alles waarvan ik op dat moment wist dat er suiker in zat. Op de weegschaal staan durfde ik nog niet. Te confronterend. De eerste week had ik het ontzettend zwaar. Normaal gesproken gaf ik toe aan elk signaal wat ik vanuit mijn hersenen kreeg om te snacken/snoepen. En nu moest ik dat negeren. God, wat was ik chagrijnig. Ik was knorrig, humeurig en ontzettend moe. Na het werken belandde ik standaard op de bank. Dat gebeurde altijd al, dus op dat moment voelde ik nog geen verbetering. In de eerste week had ik op zondagochtend spontaan zin om een rondje te gaan hardlopen. Nou bak ik daar nog helemaal niks van, maar het feit dat mijn lichaam vroeg om beweging vond ik opmerkelijk. En het gevoel na het rennen/stevig doorlopen was magisch.

In de tweede week kwam er als afkickverschijnsel hoofdpijn bij, barstende koppijn. Een paracetamol in mijn mik en door. En elke dag zat er nog een soort suikermonster in mij, die riep om een nieuwe sugarkick. Ik voelde me letterlijk een junkie op zoek naar het volgende shot (geen ervaring mee, overigens ;-)) Naarmate de tijd vorderde werden de cravings minder, maar nu na 2 maanden kan ik er nog overvallen door worden. En hoe langer je nee tegen die cravings zegt, des te makkelijker het wordt om nee te blijven zeggen.

In de vierde week durfde ik op de weegschaal te staan. En ik schrok. BIG TIME. Maar het was ook een grote motivatie om er voor te zorgen dat getal te laten dalen. Langzaamaan ging ik me verder verdiepen in eten van gezonde snacks, gerechten en kwam ik heel veel informatie tegen, zoveel informatie dat het me soms duizelt wat er allemaal geschreven en gezegd wordt. En soms spreken mensen elkaar ook tegen. Ik vind het belangrijk om een manier van eten te vinden die bij me past. Zo wil ik vermijden om E-nummers te eten. Het is alleen schrikwekkend in hoeveel producten E-nummers zitten, waardoor er heel veel producten afvallen. Alles in pakjes, zakjes, gekruid vlees en geprepareerde maaltijden vallen af. Vooral van het E-nummer 621 (ve-tsin) ben ik geschrokken. Dit E-nummer tast je neurologisch systeem aan, en dat wordt goedgekeurd in Nederland! (be-lache-lijk!) Het zit in (bijna) alle producten van Knorr en Maggi. Dus de Aromat die ik zo graag over mijn komkommer strooide ging gelijk de prullenbak in.

Dat ik gewicht verlies vind ik superfijn. Maar het gevoel wat ik nu ervaar zonder geraffineerde suikers te eten is nog fijner! Ja dat zeg ik echt! Gewicht verliezen is geen doel op zich meer geworden, maar een fijne bijkomstigheid. Ik voel me zo fit en geen oud wijf van 88! Ik fiets sinds een paar weken elke dag naar mijn werk, daar had ik voor mijn detox echt geen zin in. Wandelen vind ik leuker en is minder zwaar, mede doordat ik nu minder weeg natuurlijk. Ik begin weer een beetje de sportjunkie te worden die ik was toen ik 19 was. Vandaag wilde ik zelfs iets aan beweging doen omdat ik nog niks gedaan had vandaag, haha, dat gevoel heb ik in geeeeeen jaren ervaren. Ik ben dus echt lyrisch over deze stap die ik heb genomen.

In deze twee maanden ben ik een week op vakantie in New York geweest en daar heb ik voor de gezondste gerechten gekozen, maar ook een burger met friet gegeten, een hotdog, ijs en M&Ms. Maar ik nam het met mate en ik was na de vakantie ook niet aangekomen. Daar zullen de 96,9 km die we hebben gelopen ook wel bij geholpen hebben.

Ik weet mezelf te motiveren met in gedachte te houden dat er tijdens het afgelopen basketbalseizoen een dame mee trainde die 20 jaar ouder is, even lang is als ik, daarentegen een slank postuur heeft, en 3 x zo hard rende als ik. Toen voelde ik me echt niet tof. Ik deed afgelopen seizoen een paar keer mee met basketbalwedstrijden, waarbij ik het tenue gewoon niet paste en mezelf erin moest wurmen. Vernederend.
Mijn opa werd afgelopen december ziek en moest toen gewogen worden. Hij woog minder dan ik, en mijn opa is een grote man. En zo waren er meer eye-openers waarom de knop om MOEST!

Je eetpatroon omgooien vergt helaas ook wat van je portemonnee. Want vers en gezond eten kost nu eenmaal geld. Een chocoladereep is 0,80 cent, verse kruiden zijn 2,00 euro. Ik heb veel recepten gehaald uit het boek van Rens Kroes: Powerfood, in haar gerechten maakt zij veel gebruik van producten die bekend staan als superfoods en heb ik via internet een grote bestelling gedaan bij biologischetoko.nl van 80 euro om een voorraadje aan te schaffen. Ik maak op deze manier kennis met fruitsoorten, groentesoorten en meelsoorten waar ik nog nooit van gehoord had. En het is oprecht lekker. Je hoeft jezelf echt niet uit te hongeren als je deze stapt neemt.

Ik voel me niet meer zo vermoeid als twee maanden geleden en ik heb ook geen dip meer na de lunch. Voorheen moest ik soms vechten tegen de slaap op kantoor. Ik leefde echt van suikerhype naar suikerhype en ik heb mijn lichaam veel schade aangericht door zo te leven. En mezelf te kort gedaan. Ik ben sneller voldaan, eet kleinere porties en ik krijg meer vitamines, mineralen, vetzuren binnen dan ooit.

Het is echt een knop die om is en dit is mijn nieuwe levensstijl. Al blijf ik diep van binnen bang, dat dit slechts een fase is. Het is me vaker gelukt om af te vallen en ik viel vroeger altijd terug in een oud patroon. En ik kan niet in de toekomst kijken, dus kan ook niets uitsluiten. Je kunt misschien denken, ongezellig/raar/stom/ dat je geen suiker meer eet, of jeetje dan kun je noooooit meer taart eten. Maar dat kan echt wel. Alleen niet zolang ik in deze verkenningsfase zit. Ik ben er nog lang niet. Maar ik heb vertrouwen dat ik er kom. Ik ben ruim 10 kilo kwijt, zonder excessief te sporten. Dit heb ik bereikt door slechts op mijn voeding te letten en daar ben ik verdomde trots op.

No Comments

Leave a Reply