baby persoonlijk zwangerschap

June is geboren en we zijn verhuisd!

1 augustus 2019
June Hazel vijf weken oud

Er is zoveel te vertellen sinds de laatste keer dat ik achter het toetsenbord kroop, dat ik simpelweg niet weet waar te beginnen. De achtste maand van 2019 is vandaag begonnen en de tijd vliegt. Helemaal met een peuter en een baby. Ik begin maar gewoon en probeer je in chronologische volgorde bij te praten. Chapeau, als je tot het einde blijft hangen 😉

Wat een krankzinnig jaar is het tot nu toe geweest. Ik schreef het al vele malen op Instagram, een rollercoaster waar Walibi nog jaloers op zou zijn. We kochten in januari vlak voor de bevalling nog ‘even’ een nieuw huis. Om precies te zijn acht dagen voor de bevalling. Haha. We are totally nuts. In mijn kraamweek lag ik nog in het ziekenhuis en daar tekende ik het voorlopige koopcontract. Ik werd zelfs nog gewaarschuwd dat verhuizen met peuter en een baby best pittig is. En dat heb ik geweten. June Hazel werd 29 januari geboren, mijn bevallingsverhaal en start in het ziekenhuis, deel ik graag een andere keer.

June Hazel vijf weken oud

June Hazel vijf weken oud

Afscheid van Xavi

Drie weken na de bevalling lieten we onze hond Xavi inslapen. Het arme beestje was op. We hebben acht jaar lang van hem genoten. Ik ben blij dat wij hem uit Spanje een veilig mandje konden bieden en voor hem konden zorgen. Wat hield ik van hem. Echt tijd om te rouwen had ik niet door de zorg voor een baby en peuter. Dat komt nu pas. Vandaag scrollde ik door foto’s op mijn telefoon samen met Oliver en toen ik foto’s liet zien van Xavi kon Oliver niet meer vertellen wie dat was. En dat deed pijn. Echt pijn, hartenpijn. Logisch dat dat in de vergetelheid raakt. Oliver ontwikkelt zich zo hard op dit moment dat herinneringen al snel vervagen. Ik moet mijn verdriet om hem nu verwerken en ik neem de tijd.

Xavi op bank in voortuin

Onze lieve Spaanse bastaard

Ontslag

Een van de dingen die ik eigenlijk nooit online gedeeld heb is dat Niels eind maart te horen kreeg dat zijn jaarcontract niet verlengd werd door een reorganisatie. Ontzettend balen en een verschrikkelijke timing met een verhuizing in zicht. Niels is dus momenteel op zoek naar een nieuwe baan. Dit is natuurlijk een financiële aderlating, maar bovenal mist Niels het gevoel van nuttig zijn. En hij is enorm nuttig bezig, namelijk met de zorg voor Oliver en June, maar Niels mist de echte uitdaging. En ik snap hem heel goed, zo voelde ik me ook aan het eind van mijn zwangerschapsverlof. Ik wilde uit die ‘mama-stand’ en me bezighouden met ‘grote-mensendingen’. Doordat Niels momenteel geen werk heeft gaan Oliver en June niet naar kinderdagopvang. En ik merk dat Oliver dat wel echt mist. Na de zomervakantie ga ik hem inschrijven bij de peuterspeelzaal, zodat hij in ieder geval twee ochtenden kan spelen met leeftijdgenootjes. Door de verhuizing moeten we natuurlijk een nieuw sociaal leven opbouwen en ik merk dat Oliver nu wel eens verveeld is. Geen ramp, is heel gezond. Maar ondanks dat we genoeg met hem ondernemen of hem proberen uit te dagen in het huis of in de tuin. Toch heb ik een schuldgevoel naar hem toe. Ik gun hem zo zijn vriendjes om mee te spelen.

Nieuw (vakantie)huis

De eerste weken dat ik in ons nieuwe huis rondliep voelde het echt aan als een vakantiehuis. Het gras onder mijn voeten in de tuin, de rust om ons heen, de vogeltjes die je hoort en bovenal GEEN vliegtuigherrie meer. Schiphol groeit en groeit maar en daar ondervonden wij als Hoofddorpers steeds meer overlast van. Reden voor ons om meer de rust op te zoeken. Nu vliegen er luchtballonnen door de lucht. Over vakantiegevoel gesproken! We hebben een grote tuin aan het water, wat echt als een cadeautje voelt.

Luchtballon boven ons huis in Winkel

Als je goed kijkt, zie je in de verte nog een luchtballon

Als ik naar de sportschool rijd, ga ik via landweggetjes en weilanden met paarden, koeien en schapen en uitgestrekte landschappen. Een verademing. Maar het is ook wennen. Weer onderaan beginnen met het opbouwen van een sociaal leven in de buurt.

Slaap kindje slaap

De verhuizing en de grote klussen die gedaan moesten worden in het huis gingen vrij soepel. Dat kwam ook doordat we alles hadden uitbesteed. Een enorme luxe, maar die hadden we wel nodig met een baby en peuter. Doordat we minder oog hadden voor het welzijn van June, slaapsignalen miste, het verwarde met honger en het simpelweg nog leren kennen van je kind, zorgde ervoor dat we drie, vier weken lang een totaal gestreste baby hadden. Niels en ik waren behoorlijk aan het eind van ons Latijn. Totdat ik ‘Baby in een Droomritme‘ las en de handvatten gebruikte die in het boek stonden. Wat een uitvinding! June veranderde van een huilbaby naar een relaxte baby. Ik ben echt lyrisch over deze methode. Ik overweeg zelfs een opleiding tot slaapcoach. Dit moeten meer nieuwbakken EN ervaren ouders weten. We slapen weer! En slaap is zooo belangrijk 🙂 Bij Oliver ging alles van nature. Die sliep bij 11 weken door. Ja het bestaat echt. En ik had de ijdele hoop dat het bij June ook zo soepel zou gaan. Niet dus, maar dankzij dit boek snappen we wel beter hoe haar biologische klok werkt.

Nieuwe baan

En alsof al deze gebeurtenissen niet genoeg zijn, begin ik ook per 1 september bij mijn nieuwe baan. Ik voel me ontzettend dankbaar dat deze grote wens is uitgekomen. Toen we het huis kochten in Winkel wist ik dat ik op den duur een nieuwe baan wilde dichter bij huis. Zodat ik niet zoveel reistijd heb. Bovendien voelde ik dat ik toe was aan iets nieuws. Maar dat het zo snel zou lukken had ik niet gedacht, wel gehoopt. Ik hoopte dat het zou lukken voor 1 september, voor het beginnen van de herfst. Want dan wordt het weer sneller donker, regenachtiger weer en gaan mensen anders rijden op de snelweg. Tel daarbij op dat ik tot april nooit meer op de snelweg had gereden, behalve tijdens lessen en mijn rij-examen. Ik zag het autorijden niet zo zitten. Ik heb in april weer een rijles genomen om weer eens op de snelweg te komen, maar dan met de veiligheid van iemand naast me die kan ingrijpen. De drempel was zo hoog geworden. En de eerste keren naar mijn werk in juni zat ik ook echt met zweethandjes achter het stuur. Ik wist dat ik vlieguren (niet letterlijk;-)) moest maken om daar van af te komen. Inmiddels begin ik er de lol van in te zien. Maar toch ben ik blij dat ik vanaf 1 september slechts naar Alkmaar hoef te rijden, want daar begin ik bij de gemeente als Specialist Online Dienstverlening.

Zo je bent weer een beetje bijgepraat. Dit was een verkorte versie van alles wat er is gebeurd. Ik ga, ook voor het verwerken van dit turbulente achtbaanritje, over bepaalde onderwerpen nog uitgebreider bloggen.

Leuk dat je er weer bent en meeleest!

 

 

2 Comments

  • Reply Willemijn 1 augustus 2019 at 23:32

    Leuk om weer eens bij te lezen! Succes met het vinden van een baan Niels!

  • Reply Emma 1 augustus 2019 at 23:43

    Ik ben er ook weer! Het meeste wist ik al natuurlijk maar toch fijn om nog eens een overzichtje te hebben, want jullie hebben niet weinig voor je kiezen gehad! Niels, hopelijk kun je snel weer aan het werk en lukt het om een toffe uitdaging te vinden! Jen, jij topper, gefeliciteerd met je nieuwe job ❤️ you guys rock!

  • Leave a Reply