baby zwangerschap

Update over babyzusje

19 september 2018
Taart om goed nieuws te vieren

De laatste keer dat ik een update plaatste zag alles er nog heel anders uit. Inmiddels zijn we vijf weken verder en lacht het leven ons weer toe. Ik neem je mee in de laatste weken en welke helse achtbaanrit wij hebben doorstaan.

Op 11 september hadden we de echo om het hartje van de baby beter te bekijken. Ik was toen precies 17 weken zwanger. Zenuwachtig en gespannen maar toch wel vol goede moed gingen we die kant op. Bij binnenkomst waren Niels en ik vooral nieuwsgierig naar de betrouwbaarheid van de vlokkentest. Konden we echt met zekerheid zeggen dat de baby geen Down heeft? Helaas is die niet 100% betrouwbaar vertelde de professor mij, maar 98%. Gelijk bekroop me een naar gevoel. Die twijfel blijft aanwezig. Waarom zegt mijn bloed dan dat er afwijking is…

Eerst maar eens de echo. De gynaecoloog heeft bijna een half uur naar het hartje gekeken maar kon geen afwijkingen vinden. Alleen een wit vlekje dat er niet hoort, maar dat kan ook kalk zijn. Wat een opluchting. Maar nog steeds niet onbezonnen blijheid. We bleven die twijfel voelen. We bespraken de opties hoe we de meeste zekerheid zouden hebben. Een vruchtwaterpunctie was een optie en kon gelijk uitgevoerd worden. “Euhhhhh…. nee bedankt. Daar was ik mentaal niet klaar voor. Bovendien heb ik de vlokkentest als hels ervaren.” – “Welke andere opties zijn er nog meer?” We konden nog een NIPT laten doen, en dan bij weer een afwijkende uitslag konden we alsnog ervoor kiezen om een vruchtwaterpunctie te doen. En ze vertelde dat de kans dan echt heel klein was dat er alsnog een afwijking aan het licht zou komen. Het zag er allemaal gunstig uit op de echo. We gingen voor de NIPT en ik heb gelijk die middag bloed af laten nemen. Het grote wachten kon weer beginnen.

Fast forward naar 17 september: De avond voor het beslissende telefoontje hebben Niels en ik een gesprek en vertellen we allebei hoe onzeker we zijn geworden. Genieten zit er niet echt in en er zit echt een rem op onze emoties. Ik spreek uit dat ik mijn twijfels heb om bij een slechte NIPT een vruchtwaterpunctie te doen. Ik moet er niet aan denken om dan weer een week in spanning te zitten en moet al helemaal niet denken om afscheid te moeten nemen van deze baby. Ik wil er gewoon echt niet aan denken. We vallen in slaap en hebben allebei een onrustige nacht.

De volgende dag is het 18 september en ben ik 18 weken zwanger. Vroeg in de ochtend word ik al gebeld door de professor en ze heeft mijn voicemail ingesproken. Dat ontdek ik pas vele uren later en ik luister gespannen mijn voicemail af. Eindelijk hoor ik de verlossende woorden door de telefoon. Er zijn geen afwijkingen in mijn bloed gevonden. HALLELUJA! De professor moest concluderen dat de eerste NIPT een vals positieve uitslag heeft gegeven. Deze hele fucking ellende had ons dus bespaard kunnen blijven. Nooit heb ik geweten dat dat risico bestaat bij het doen van een NIPT. Huilend belde ik Niels om het goede nieuws te vertellen. Hij wilde het het liefst uitschreeuwen, maar dat ging niet echt op zijn werk, haha. Om het te vieren kwam een vriendin langs en gingen we taart eten. De beste manier om dit goede nieuws te vieren.

We hebben beide nog wel even tijd nodig om de mentale knop om te zetten en bij te komen van deze achtbaanrit. Ik moet weer het vertrouwen terugkrijgen in mijn lijf en in deze baby. Maar we kunnen nu ECHT vooruit kijken.

1 Comment

  • Reply Mieke 19 september 2018 at 21:58

    Wat een goed nieuws! Ik wens je een voorspoedige zwangerschap en hoop dat je er nu volop van kunt genieten.

  • Leave a Reply