afvallen persoonlijk

‘Mijn melkflessen horen bij mij’

30 mei 2017
Melkflessen-galore

Er moet mij iets van het hart. Iets waar ik me jarenlang schuldig aan heb gemaakt, maar waar ik steeds meer een afkeer tegen krijg. Ik wil namelijk stoppen met het veroordelen van andere mensen en bovendien van MEZELF. Ik wil niet langer meer andere mensen veroordelen op hun uiterlijk. En dat komt mede door de ‘trend’ die ik zie op Twitter en Instagram. Ik spendeer nogal wat tijd op die media (mag best een onsje minder zijn;)) en daar kom ik steeds vaker vrouwen tegen die foto’s plaatsen onder het mom van ‘Positive Body Image Movement’. Een movement die ik met beide armen omarm. Wat een verademing om verhalen te lezen en foto’s te zien van normale lichamen. Lichamen met imperfecties. Dames die het schroom van zich afgooien en een foto durven te delen van hun bleke benen, vetrollen en billen met cellulitis. Ik zeg het je: een VERADEMING.

Het licht gezien

Ik word bijna 30 (over 8 weken, AU!) en ik heb een zoontje rondkruipen en dat heeft me aan het denken gezet. Wat wil ik hem meegeven? Hoe heerlijk is het dat hij nog onbezonnen de wereld inkijkt. Zonder oordeel. Dat besef dat deed iets met me. Ik heb het gros van mijn twintiger jaren niet lekker in mijn vel gezeten, te zwaar. Ongezond zwaar. Daar heb ik hard aan gewerkt en met succes. Ik viel 38 kilo af en raakte niet veel later zwanger en nu heb ik het leukste en mooiste zoontje dat ik me zou kunnen wensen. Ik word zo vrolijk van hem. Hij vervult mijn hart.
Op dit moment ben ik niet blij met mijn post-zwangerlichaam. Daar ben ik wederom weer hard voor aan het werk. Dat betekent ook dat ik al meer dan een decade loop te zeuren en te mauwen over mijn lichaam. Ook toen ik zoveel was afgevallen, zoomde ik in op alle andere dingen waar ik niet tevreden over was. Dat moet maar eens AFGELOPEN zijn! Op dit moment is mijn lichaam wat het is. Te zwaar, maar het heeft wel een prachtige baby op de wereld gezet. Het brengt me elke dag waar het moet zijn. Het werkt. Functioneert. En nooit, maar dan ook echt NOOIT spreek ik mijn dankbaarheid uit voor mijn lichaam. Terwijl ik dit typ rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben mijn lichaam juist wel dankbaar! Ontzettend dankbaar voor wat het al bijna 30 jaar voor me doet. Ik wil ook het schroom van me afgooien. Dus vanaf nu wil ik me niet meer schamen. Ja ik heb melkflessen, cellulitis op mijn benen en vetrollen. Ik wil niet meer continue verlangen naar hoe het anders kan. Dat kost potjandorie zoveel energie en ik wil niet tot in het bejaardentehuis inzoomen op alles wat ik niet heb.

Melkflessen

We worden zo doodgegooid met gephotoshopte foto’s dat je haast bent vergeten hoe een echt lichaam eruit ziet. Zoals ik eerder schreef, heb ik melkflessen. Daar word ik al sinds ik een klein meisje ben aan herinnert. Dat hoort nu eenmaal bij me. Ook al doe ik mijn best op een zonvakantie, ik word gewoon niet bruin, ik krijg hoogstens een kleurtje. Inmiddels kan ik er ook niet meer tegen om te liggen bakken en ik word er nog futloos van ook. Bovendien is de zon ook helemaal niet zo gezond voor je. Als puber wilde ik niets liever dan zongebruind zijn, want dat gaf status. Ik smeerde me nota bene in met olijfolie in plaats van zonnebrand. Letterlijk bakken dus. Koekoek, wist ik veel dat het belangrijk was om met een goede zonnebrandcrème te smeren. Mijn lijf heeft een hoop schade opgelopen van al die tijd onbeschermd zonnen. Daar komt bij dat ik ontzettend snel blauwe plekken krijg, ‘I bruise like a peach’ zoals dat zo lekker bekt op zijn Engels. Dus ik heb niet alleen witte benen, vaak zitten er ook nog blauwe plekken op.

Geheel toevallig verscheen er vandaag ook een post op 2WMN.nl over melkflessen met als titel #sayYEStothemelkfles. Ik kan me helemaal vinden in de woorden van Willemijn. Waarom je benen verstoppen in de zomer? Zo krijgen ze natuurlijk nooit een lekker kleurtje! Ik juich dit soort initiatieven hard toe. Er mag wel meer tegengeluid komen op al die perfecte plaatjes die voorbij komen.

Be kind to one another

Maar nog even doorgaand op iets vinden van iemand of iemands leven. Het is ontzettend moeilijk om niet veroordelend rond te kijken. Ik schrijf wel ‘het is’, maar misschien kan ik hier beter schrijven: Ik vind het ontzettend moeilijk om niet oordelen. Wanneer er iemand langsloopt die afwijkt van het standaard-plaatje (wat is dat eigenlijk?) kijk ik ook. Ik maan mezelf ook gelijk tot de gedachte: Leef en laat leven! Want wie ben ik om daar iets van te vinden? Wat een andere persoon doet of aantrekt heeft namelijk helemaal niets met mij te maken.
Ellen Degeneres, mijn idool en beste voorbeeld dat er is als het gaat om lief zijn voor elkaar; haar lijfspreuk is ‘be kind to one another’, heeft daar ooit zulke treffende woorden over gezegd. In dit geval ging het om haar homoseksualiteit. Helaas kan ik het desbetreffende fragment niet meer vinden op YouTube (bummer) maar het was iets in de trant van. “Dat ik hou van een vrouw daar heb jij helemaal niets van te vinden, want het gaat jou niet aan (it doens’t concern you). Het is mijn leven en ik mag bepalen wat ik daar mee doe. Jij bent niet diegene die naast die vrouw in bed ligt of deel uit maakt van mijn gezin en er dus mee geconfronteerd wordt.” Terwijl ik het zo opschrijf doe ik de woorden geen eer aan omdat ik de quote niet letterlijk meer weet. Maar deze woorden herhaal ik nog vaak als een soort mantra in mijn hoofd. Ze heeft zo ontzettend gelijk op dit vlak.
Ik ben persoonlijk niet meer actief op Facebook, maar voor mijn werk wel. Als ik zie hoeveel haatreacties er rondgaan op alleen al Facebook dan kan ik daar echt met mijn kop niet bij. Als je niks aardigs te zeggen hebt, zeg dan niets.

Waar wil ik eigenlijk heen met deze post? Ik schrijf dit voornamelijk voor mezelf, om mijn gevoel van me af te schrijven over dit onderwerp. Ik hoop er iemand mee te inspireren om met een vrijere blik de wereld in te kijken en wat liever te zijn voor jezelf en voor anderen.

X

 

 

 

6 Comments

  • Reply Karin 31 mei 2017 at 22:01

    Wow Jennifer, prachtig geschreven!! Dankjewel daarvoor.

    Ik ben uit een andere generatie. Maar dat jij nu al zover bent om zó te denken is een groot goed.

    De wereld is inderdaad veel beter af met mensen die positief zijn in plaats van poep berichten die ze op FB zetten en smullen van het medeleven.

    Driemaal keizersnede (voor drie prachtige kinderen) en nu al 15 jaar in de overgang is je blog zeker ook een opstekker voor mij, temeer omdat ik mijn lijf inmiddels een drama vind.
    De acceptatie moet vorm krijgen.
    Iedereen kan zeggen dat het wel mee valt maar IK moet dealen met mijn veranderende lichaam.
    Super bedankt voor je tekst.
    Ga zo door. Heel verhelderend.
    X Karin

  • Reply Karin 31 mei 2017 at 22:02

    En…sayyestothemelkfles is briljant. Die houd ik er in

  • Reply manike 2 juni 2017 at 11:49

    Hoi Jennifer ik kwam via vrouw op je blog terecht. En de fotot van jou naast je fiets, wow wat ben jij mooi!
    Ik ben twee zwangerschappen (en een hoop ellende+ ziekte) verder maar mijn figuur wil niet meer van mij worden. Je blog heb ik uitgeprint en in mijn agenda gestopt dan kan ik me lezen als ik me weer is rot voel over mezelf. We zijn zo bezig om ons te spiegelen aan anderen dat we vergeten te kijken naar de schoonheid van onszelf. En dat die niet bij iedereen op dezelfde plek zit.
    De een heeft prachtige ogen, de andere super mooi haar en de derde een mooi hart en straalt dat uit. Over melkflessen kan ik niet meepraten met mijn donkere huidskleur maar ik zou er graag zo uit willen zien als jou op de foto maar ja misschien zou jij mijn bruine benen wel willen…

  • Reply Lisanne 2 juni 2017 at 12:40

    Meid je ziet er werkelijk PRACHTIG uit !!!!

  • Reply Raisa 9 juni 2017 at 14:42

    Hoi Jennifer.

    Je bent prachtig om te zien! 🙂

    • Reply Jennifer 16 juni 2017 at 21:32

      Dank je wel Raisa! X

    Leave a Reply